ท่านผู้อาวุโสที่เมตตา เหมยเอ๋อร์รู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก ไม่มีอะไรที่ไม่พอใจเลย ทุกอย่างเป็นไปตามกฎของภายในก็พอแล้ว”
หลิวเหมยเอ๋อร์ไม่รู้ว่าหลี่ลี่กำลังทำอะไร ถึงทำให้ท่านผู้อาวุโสเมิ่งปฏิบัติต่อนางดีเช่นนี้ แต่หากมากเกินไป เกินจริงเกินไป นางเองก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน จึงเตือนท่านผู้อาวุโสเมิ่งว่าทุกอย่างควรเป็นไปตามกฎของภายในจึงจะดี
ผู้อาวุโสเมิ่งกล่าวอย่างองอาจทันที “กฎระเบียบภายในอะไรกัน ต่อหน้าท่านนั้นล้วนเป็นเพียงเมฆหมอก ขอเพียงท่านมีความสุข ใครกล้ามารังแกท่าน ข้าจะกำจัดมันทั้งหมด” เขาตบอกพลางกล่าว “หากมีธุระใด ท่านเพียงสั่งมา ข้าจะทำตามทุกประการ”
“โอ้โห!”
“ข้าเป็นลม!”
แม้แต่หลี่ลี่ผู้รู้เรื่องภายในเพียงคนเดียว ก็ถึงกับอาเจียนเป็นเลือดสามถ้วย นางคิดในใจว่าท่านชราผู้นี้ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน เพื่อสูตรยาไม่กี่อย่าง ถึงกับไม่มีจรรยาบรรณความเป็นคนเหลืออยู่เลย เจ้ายังเป็นผู้แข็งแกร่งอยู่หรือ? เจ้ายังเป็นปรมาจารย์ปรุงยาอยู่หรือ? ช่างเป็นสุนัขรับใช้โดยแท้!
ส่วนคนอื่นๆ ปากอ้าค้างโดยไม่รู้ตัว ไม่อาจหุบลงได้อีก ต่างรู้สึกว่าสิ่งที่เห็นและได้ยินตรงหน้านั้นเป็นเพียงภาพลวงตา นี่เป็นความฝันหรือ? จะมีเรื่องเกินจริงเช่นนี้ได้อย่างไร?
ผู้อาวุโสแห่งห้องภายในผู้สง่างาม ผู้แข็งแกร่งแห่ง ขอบเขตอาคม ปรมาจารย์ปรุงยาแห่งห้องภายในผู้น่าเกรงขาม บัดนี้กลับมาประจบประแจงเด็กสาวที่เมื่อวานยังเป็นเพียงทาสต่ำต้อย?
โ
