“เอา……เออะ เอาอาหารเมนูแนะนำของโรงเหล้ามาอีกหนึ่งจาน เออะ ……เจ้าเอามาให้ในเวลาที่สั้นที่สุดจะดีที่สุด ไม่เช่นนั้นข้าจะเอาเจ้ามาเป็นอาหารแทน”สายตาของหลานเยาเยาจ้องมองอยู่ที่อาหารรสเลิศ บ่นคำสาบานพึมพรำ : “กินพวกเจ้าไม่หมด ข้าจะคุกเข่าลงรองเพลงเพื่อเอาชนะ!”นึกถึงเมื่อสองสามวันก่อน ถ้าไม่ใช่หนีตายก็เก็บคนมารักษา ดูเหมือนว่าจะไม่ได้กินอาหารดีๆมื้อใหญ่ๆเลยวันนี้นางจะต้องกินอาหารเลิศรสชดเชยสองสามวันที่ผ่านมาที่ขาดหายไปถ้าไม่ได้ชดเชยคืนมา สาบานว่าจะไม่เป็นคนอีก!พนักงานร้านกลืนนํ้าลาย หน้าตาแสดงออกถึงความหวาดกลัว เหลือบมองชุดผ้าไหมคุณภาพสูงบนตัวนางอีกครั้ง จึงได้หลบออกจากห้องส่วนตัวไปเจ้านายที่รํ่ารวย ไม่สามารถหาเรื่องได้พนักงานเพิ่งออกไป หลานเยาเยาก็เอามือลูบท้องที่พองขึ้นของนาง ถึงแม้ว่าจะกินจะจุกแล้ว แต่มืออีกข้างหนึ่งของนางก็ยังคงคีบอาหาร คำแล้วคำเล่าใส่เข้าไปในปาก“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ใครก็ได้รีบช่วยเขาหน่อย ขอร้องพวกท่านล่ะ……”เสียงร้องไห้ของหญิงผู้หนึ่งดังมาจากทางหน้าต่าง นางร้องไป พร้อมทั้งส่งเสียงขอร้องไปทางกลุ่มคน1486
“อาฝู เจ้ารีบไป อย่าห่วงข้า ไม่งั้นพวกเราทั้งคู่ต้องตายที่นี่แน่” เสียงที่หนักแน่นของชายผู้หนึ่งที่ดูอ่อนแอดังขึ้น“ข้าไม่ไป เจ้าตายข้าก็จะไม่ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว ถ้าต้องโดนพวกเขาจับไปเผาบนแท่นบูชาให้ตายทั้งเป็น เช่นนั้นตายพร้อมเจ้าที่นี่ยังดีซะกว่า”เมื่อได้
