่าน!”พูดจบก็ไม่ได้สนใจว่าเย่แจ๋หยิ่งจะเห็นด้วยหรือไม่ นางก็ดึงเขาแกมหยอกล้อเขาพาไปยังห้องของตัวเองเมื่อเดินผ่านหานแส นางก็ไม่ลืมที่จะเตือนหานแสหนึ่งประโยค :“เวลาไม่เช้าแล้ว เจ้าก็รีบพักผ่อน”นางไม่รู้ว่าทำไมเย่แจ๋หยิ่งถึงได้กลับมาพร้อมกับหานแส ถึงอย่างไร กลับมาหมดแล้วก็ดีแล้วหานแสพยักหน้าเบาเบา เมื่อพวกเขาออกไปก็ปิดประตูห้องลง แล้วกลับไปที่ห้องของตัวเอง“เอี๊ยด……”1472
เมื่อผลักเย่แจ๋หยิ่งเข้าไปในห้องของตัวเอง นางก็หันกลับไปปิดประตูจากนั้นก็บังคับให้เย่แจ๋หยิ่งนั่งบนเก้าอี้ จากนั้นก็ถอดเสื้อเขาออกทันทีโดยไม่พูดอะไรมาก ปากก็ยังบ่นว่า :“ดูดู วันทั้งวันไม่รู้จักเปลี่ยนยา เช่นนี้ไม่ดีต่อบาดแผลที่กำลังจะปิดสนิทบาดแผลของท่านอยู่ข้างๆหัวใจ ไม่เหมาะที่จะใช้เวลาขยับตัวเดินนานๆ”เย่แจ๋หยิ่งมองดูนาง หน้าตายังคงความเฉยชา แต่เขาก็ให้นางทำทุกอย่างที่นางต้องการกับร่างกายของเขา รอจนนางพูดจบ จึงจะปริปากบางๆนั้นขึ้นเพียงแต่คำพูดยังไม่ทันจะออกจากปาก หลานเยาเยาก็เหมือนกับจะรู้ว่าเขาจะพูดอะไร และกลัวว่าเขาจะพูดออกมา จึงรีบพูดขึ้นมาว่า :“น่าแปลก? ทั้งๆที่ยาที่ข้าออกให้ท่านเป็นยาที่ดีที่สุด ทำไมบาดแผลถึงได้ปิดช้านัก?”พูดไปนางก็ตรวจดูที่บาดแผลของเขาไปด้วย ตรวจไปด้วยและพูดไปด้วยอย่างไม่หยุดหย่อนในขณะที่นางออกแรงทำมากขึ้น มือก็ถูกเย่แจ๋หยิ่งดึงไว้ทันที“ทำอะไร?”“ท่าน……”“ข้ารับรองว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย คราวหน้า
