ป็นไปด้วยความธรรมชาติหลานเยาเยาที่โดนดึงสติความคิดกลับมามองไปที่หานแสแวบหนึ่ง นางรู้ว่าเขาที่หานแสพูดถึงหมายถึงชายชุดดำแต่ทว่า!1460
นางส่ายหัว : “ไม่รู้จัก”นางไม่รู้จักจริงๆ ไม่รู้ว่าเขาคือใคร และก็ไม่รู้จักหน้าตาที่แท้จริงของเขาอย่างมากก็แค่ได้เผชิญหน้าในการต่อสู้กันเพียงครั้งเดียวเท่านั้นทันใดนั้นก็มีสายตาที่จ้องมองอย่างรุนแรงจับจ้องอยู่ที่ตัวของหลานเยาเยา นี่ทำให้นางหันหน้าไปทันที แวบแรกก็มองเห็นเงาคนคนหนึ่งที่อยู่ในห้องส่วนตัวบนโรงเหล้าแม้จะเห็นเพียงแค่แวบเดียวเท่านั้น แต่ลางสังหรณ์บอกนางว่า คนผู้นั้นเป็นคนที่นางรู้จัก และน่าจะเป็นคนที่นางคุ้นเคยมากเสียด้วยดังนั้น!นางจึงไม่พูดพรํ่าทำเพลง วิ่งมุ่งตรงไปยังทิศทางที่คนผู้นั้นหายตัวไปทันทีปล่อยหานแสยืนครุ่นคิดอยู่ที่นั่นผู้เดียวหลานเยาเยาที่วิ่งอย่างไม่หยุดหย่อน เพียงอึดใจเดียวก็พุ่งเข้าไปในโรงเหล้าภายใต้สายตาที่ดูเป็นศัตรูของเจ้าของร้านและพนักงาน นาง “ตึ่งตึ่งตึ่ง” วิ่งขึ้นไปชั้นสี่ จากนั้น “ปั่ง” เสียงหนึ่ง ผลักประตูให้เปิดออกทันที“อ้า……”“อ้า……”ชายหนึ่งหญิงหนึ่งได้ส่งเสียงร้องแหลมดังลั่นชายที่ท่อนบนเปลือยเปล่ารีบร้อนลงมาตัวของผู้หญิง ทั้งสองคนมองดูนางด้วยความหวาดผวา1461
“คนล่ะ?” หลานเยาเยากระแอมเบาๆทีหนึ่ง แล้วถาม“ที่นี่มีเพียงพวกข้า ท่านหาใคร? และท่านเป็นใครกัน?”ความใคร่ที่กำลังคุกรุ่น ร้อนแรงดั่งไฟที่กำลังเผาไหม้กองฟืน โดนคนบุกร
