กลับพบว่า หานแสก้มหน้าลงเล็กน้อย และอยู่ในระยะที่ค่อนข้างใกล้ชิดกับนาง เขาจ้องมองอยู่เช่นนั้น ดวงตาที่ดูสงบและมัวหมองนั้นกลับทำให้นางรู้สึกถึงความคุ้นเคยคุณพระ!นางกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?เจอกันแทบจะทุกวัน ก็ต้องคุ้นเคยเป็นธรรมดาอยู่แล้ว“มีเรื่อง?”เห็นเพียงหานแสยิ้มเล็กน้อย ขยับตัวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง จากนั้นพูดนํ้าเสียงที่ดูสนิทสนมว่า : “ถึงแม้ไม่รู้ว่าเขาจะไปที่ไหน แต่ทางที่เขาเดินไปก็คือทางนั้น”ขณะพูด เขาก็ยื่นมือชี้ไปทางหนึ่ง“ข้ารู้แล้ว ขอบใจ!”รู้ว่าคนเดินไปทางแล้วยังไม่ง่ายอีกหรือไง?นางเพียงแค่เดินหาไปตามทางก็ได้แล้ว ยังไงซะดวงอาทิตย์ก็เพิ่งลับขอบฟ้าท้องถนนในยามคํ่าคืนน่าจะคึกคักมาก หาคนไม่เจอก็ไปเดินเล่นที่ตลาดกลางคืนไม่ว่าอย่างไรตลาดกลางคืนก็มีของกินมากมาย“จะให้ข้าไปหาพร้อมกับท่านหรือไม่ ยังไงข้าก็ต้องออกกำลังกายยืดเส้นยืดสาย”1447
“ก็ดี!”ไม่ว่าอย่างไร คิดจะตามหาเย่แจ๋หยิ่งส่วนใหญ่ก็ตามหาไม่พบ อาหารรสเลิศอยู่ไม่ไกล กำลังรอนางลิ้มรสอยู่!ดังนั้นทั้งสองคนจึงได้ออกเดินไปตามท้องถนนด้วยกันถนนยามคํ่าคืน ลมโชยเบาๆ โคมไฟห้อยระย้า คึกคักเป็นที่สุด แม้แต่คนเดินถนนก็ยังคงหลั่งไหลมาอย่างต่อเนื่อง เสียงเจี๊ยวจ๊าวของการกินดื่มก็มีให้ได้ยินอย่างไม่สิ้นสุดสถานการณ์ที่คึกครื้นเช่นนี้ ปกติแล้วควรจะเป็นสิ่งที่นางชอบแต่ว่า นางกลับไม่ได้รู้สึกมีความสุขขึ้นมาเลยสักนิดเดินไปสักพัก แม้แต่เงาของเย่แจ๋หยิ่
