ะไรตามอำเภอใจ และรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าได้อยู่ดีแม้กระทั่งส่วนราชการก็ไม่สนใจ ดูท่าน่าจะถูกเลี้ยงมาอย่างตามใจเย่แจ๋หยิ่งเป็นอ๋องเย่ จื่อเฟิงเป็นองครักษ์ลับของเขา แม้จะไม่ได้คิดแทนคนในพื้นที่ แต่เพียงแค่จื่อเฟิงเพียงคนเดียว พี่ใหญ่คนนั้นก็สมควรแล้วที่จะโดนฆ่าตายเสียเป็นร้อยๆ รอบ“ง่ายจะตายไป ผูกเขาเอาไว้กับก้อนหินใหญ่ แล้วก็โยนลงทะเลไปเสีย”คำพูดที่ฟังดูง่ายๆ สบายๆ แต่ทำให้ผู้ที่ได้ยินถึงกับตัวสั่นแต่ว่า!อึดใจเดียวพวกเขาก็กลับมาปิติตามเคย“เยี่ยมไปเลย! ”ท้ายสุดแล้วก็มีคนที่กล้าจะทำ จริงๆ พวกเขานั้นอยากที่จะทำมันมาตั้งนานแล้ว แต่เพียงเพราะสู้พี่ใหญ่นั่นไม่เคยได้เท่านั้นเอง1440
หลานเยาเยาให้คนพาตัวจื่อเฟิงไปพักที่ห้องพักโรงเตี๊ยมของพวกเขาหลังจากที่จัดการจื่อเฟิงเรียบร้อย ถึงได้มองไปที่ท้องฟ้านอกหน้าต่าง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเขายังไม่กลับมา จะไปไหนได้นะ?หลานเยาเยานั่งอยู่ข้างเตียง เหตุผลแรกก็เพื่อดูแลไม่ให้จื่อเฟิงไข้ขึ้น สองก็เพื่อจะคอยให้เย่แจ๋หยิ่งกลับมา“ก๊อกก๊อกก๊อก······”“แม่นางหลาน”คือเสียงของหานแสออกมาด้านนอก เพื่อความสะดวก การที่จะเรียกพราชายาท่านอ๋องจะเป็นที่ดึงดูดความสนใจมากไป ดังนั้นจึงเรียกเป็นชื่อหรือแซ่ธรรมดา“เข้ามาสิ! ”หานแสเดินเข้ามา เมื่อเห็นว่ามีมากกว่าคนเดียว อีกทั้งไม่รู้ว่าเป็นหรือตายจึงอดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัย: “ผู้นี้คือ? ”“จื่อเฟิง เป็นองครักษ์ลับของอ๋องเย่”เรื่องนี
