สายตาทั้งสองหยุดอยู่ที่นาง รอจนกระทั่งนางพูดจบ ……แต่สายตาของหลานเยาเยากลับหันไปมองทางหานแส“พูดตามตรง ตั้งแต่หลังจากที่หนีออกมาจากเรือแห่งความสิ้นหวังพวกเราก็โดนไล่ฆ่ามาโดยตลอด อีกทั้งไม่ว่าจะซ่อนที่ไหนก็ถูกพบได้โดยง่าย ดังนั้นข้าจึงสงสัยมาโดยตลอดว่าเจ้าคือสายลับของ······ท่านชายหยิ่ง“จนถึงเมื่อวันก่อนที่เจ้าได้รับบาดเจ็บปางตาย ตอนที่ข้าถอดเสื้อทำแผลให้เจ้าถึงได้พบว่าบนเสื้อผ้าของเจ้าถูกคนทำกลอุบายไว้ ถึงได้รู้ว่าที่แท้ก็เข้าใจผิด ดังนั้นข้าจึงจัดการกับเสื้อผ้าของเจ้าเล็กน้อย”ตอนที่พูดนี้ หลานเยาเยาได้ยกมือขึ้นแสร้งทำท่าเป็นเหมือนว่ามีความสามารถมาก“ดูสิ ผ่านมาตั้งนานแล้วไม่มีนักฆ่าไล่ตามมาสักคน พวกเจ้านอนหลับได้อย่างสบายใจ”แต่ทว่า!ประเด็นสำคัญที่คนอื่นได้ยิน กลับไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่นางเข้าใจสีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งเปลี่ยนไป พูดเสียงเย็นว่า: “เจ้าเห็นร่างกายเขาหรือ?”เขาหมายถึงทั้งร่างกายเมื่อคำนี้เอ่ยออกไปหน้าของหานแสก็แดงขึ้นมาทันที1424
เอ่อ……ทั่วตัวของหานแสมีแผลลึกตื้นต่างกันไป อีกอย่างตอนนั้นสถานการณ์เฉียดตาย การทายาทำแผลไม่ใช่ว่าจะต้องถอดเสื้อผ้าออกเหรอ?นี่มันปกติมากนะ!ไม่ได้ผิดปกตินะ?“ข้ายังเห็นหัวใจเจ้าเลย!” ตอนทำการผ่าตัด นางก็เห็นหัวใจที่เต้นของเขาเย่แจ๋หยิ่งสำลักทันทีแม้จะรู้ว่าหลานเยาเยาแค่รักษาให้หานแส แต่นางเห็นร่างกายของคนอื่น ข้อนี่ทำให้เขาอึดอัดมากดังนั้น!หลังจากนั้นเขาก็เ
