งียบมาตลอดจนกระทั่งช่วงเวลาเที่ยงคืนผ่านไป หลานเยาเยาที่คิดว่าพวกเขาหลับหมดแล้วก็ใช้ฟืนจุดไฟแล้วมานั่งข้างเย่แจ๋หยิ่งอย่างเงียบๆจากนั้นก็ค่อยๆเอาหัวเข้าไปใกล้ไหล่เขาเบาๆ พูดพึมพำ“ก็รู้ว่าหึง ถ้าให้เจ้ารู้ว่าแต่ก่อนข้าเห็นร่างกายผู้ชายมานับไม่ถ้วน ความหึงของคนขี้หึงนี้จะไม่กลายเป็นนํ้าในแม่นํ้าหวงเหอเลยหรือ?”ทันทีที่นางพูดจบ ก็เห็นร่างกายของเย่แจ๋หยิ่งแข็งทื่อจากนั้นก็ลืมตา“……”ไม่ใช่ว่าหลับไปแล้วเหรอ?1425
ทันใดนั้นในใจของหลานเยาเยาเต็มไปด้วยคำว่าFu*kนี่เรียกว่าการสารภาพงั้นเหรอ?ฮือฮือฮือ“ที่แท้เจ้าก็เป็นคนเจ้าชู้”คำพูดนิ่งๆของเย่แจ๋หยิ่งทำให้หน้าของหลานเยาเยาพังทันที“เจ้ายังไม่หลับเหรอ?”“หลับแล้วจะได้ยินประวัติความเจ้าชู้ของเจ้าเหรอ?”จิ๊จิ๊!อารมณ์หึงนี่ไม่ได้เยอะเหมือนปกติ! แล้วยังประวัติความเจ้าชู้อะไรห้ะ!“นั่นไม่ได้เรียกว่าเจ้าชู้ แต่ในฐานะหมอ เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้อย่าพูดถึงผู้ชายเลยแม้แต่ผู้หญิงก็ดูแลไม่ให้ผิดพลาด เห็นเยอะจนชินจนเป็นปกติ ก็กะอีแค่เนื้อขาวๆสองสามชิ้น ไม่มีอะไรมากไปกว่ารูปร่างที่ต่างกันเท่านั้นเห็นแล้วก็เห็น ที่จริงก็ไม่มีอะไรให้ดู”เดิมทีนางคิดว่าพูดอย่างนี้แล้วความหึงของเย่แจ๋หยิ่งจะไม่มากนักใครจะรู้……เย่แจ๋หยิ่งกลับฮึดฮัด พูดเย็นชาว่า:“แล้วร่างกายข้าหล่ะ? ก็เป็นหนึ่งในร่างกายขาวๆนั่นด้วยใช่ไหม?”1426
ร่างกายของเขา?พอนางคิดถึงตอนที่เห็นรูปร่างของเย่แจ
