๋หยิ่ง ใบหน้าก็แดงกํ่ารีบจับจมูกตนเองทันทีภาพที่ทำให้คนเลือดไหลได้นั้นทำให้นางเลือดกำเดาไหลออกมาอย่างอดไม่ได้“แค่กแค่กแค่ก มันไม่เหมือนกันรึไง!”เพื่อปกปิดความอับอายของตนเอง หลานเยาเยาจึงเบิกตาพูดมั่วซั่ว“แล้วเจ้าจะหน้าแดงทำไม?” เย่แจ๋หยิ่งเห็นหน้านางยิ่งแดง ก็มีความสุขขึ้นมาทันที จากนั้นมุมปากก็กระตุกขึ้น พูดอย่างภูมิใจว่า: “ดูท่าแล้วร่างกายของข้าจะทำให้เจ้าพอใจ”“ได้ๆๆ เจ้าว่ายังไงก็ว่าอย่างงั้น แต่อ๋องเย่! เจ้าเบาเสียงหน่อยไม่ได้รึไง? นี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าอวดนะ”ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ร่างกายเขาอ่อนแอขนาดนี้ จะพูดให้เปลืองแรงทำไม?“อ่า……”เย่แจ๋หยิ่งเอาแต่ยิ้มหลังจากที่รอให้หลานเยาเยาหลับไปข้างกายเขา เขาก็ยื่นมือตนเองออกไปเงียบๆมักจะมีความรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติที่มือหรือเกี่ยวกับที่ร่างกายอ่อนแอ?1427
——เป็นเวลาหลายวันที่พวกเขาไม่ได้พบกับนักฆ่าของยิงจวนหลังจากร่างกายดีขึ้นบ้าง พวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังเผ่าหยินไห่ ตลอดทางนอกจากหลานเยาเยาจะเป็นหมอแล้ว ก็ยังเป็นพี่เลี้ยงเด็กอีกอีกอย่าง!เพียงแค่นางสัมผัสหานแสแม้แต่นิดเดียว เย่แจ๋หยิ่งเอะอะก็หึงดังนั้น สองสามวันนี้ อ๋องเย่ที่เคยทำให้คนหวาดกลัว ตลอดทางนี้เอาแต่หึงหวง พูดได้ว่ามีความหึงเต็มฟ้าไปหมดแล้ว!นี่ก็ทำให้หลานเยาเยาหมดคำพูดไปในเวลาเดียวกันแต่ในใจก็เต็มไปด้วยความสุขวันนี้ ใกล้เข้าใกล้เผ่าหยินไห่แล้ว ความหึงของอ๋องเย่ก็เกิดขึ้นอีก เนื่องจ
