ากเพราะอาการบาดเจ็บของหานแสดีขึ้นมาแล้ว เขารู้สึกว่าเรื่องการเปลี่ยนยานั้นสามารถทำเองได้แต่นางแค่บอกว่าแผลที่หลังของหานแสตนเองทาไม่ถึงก็เท่านั้น ผลสุดท้ายก็คือเย่แจ๋หยิ่งหนีออกจากบ้าน······อ้อไม่ หนีออกจากโรงเตี๊ยมเมืองที่อยู่ริมเผ่าหยินไห่ถูกสร้างขึ้นริมทะเล แม้ตลาดที่นี่จะมีหลายประเภทแต่ที่สำคัญที่สุดก็คืออาหารทะเลหลานเยาเยาหาที่ริมทะเลอยู่นานแต่ก็ยังคงไม่พบร่องรอยของเย่แจ๋หยิ่ง1428
“คงไม่ไปจริงๆใช่ไหม?”ตอนที่หลานเยาเยาพึมพำกับตนเองอยู่นั้นก็มีเสียง “ตุ้บตับตุ้บตับ”ดึงดูดความสนใจของนางดังนั้น!นางจึงรีบเดินไปข้างหน้า ในโรงนํ้าชาแห่งหนึ่ง มีชายป่าเถื่อนทุบตีบางอย่างตามอำเภอใจ ทั้งยังตีเถ้าแก่โรงนํ้าชากับบ๋อยจนอาเจียนเป็นเลือด พวกเขาล้มลงไปกับพื้น ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย“พี่ใหญ่ เด็กนั่นถูกโยนลงทะเลไปแล้ว คาดว่าน่าจะตายแล้ว”“ตายแล้วก็ดี ใครใช้ให้มายุ่งเรื่องชาวบ้าน ข้าก็คิดจะทำเช่นนั้น เพียงแค่ยังไม่มีโอกาส”“พี่ใหญ่ชาญฉลาด ฉวยโอกาสตอนที่เด็กนั่นโดนยาพิษสาหัสจับโยนลงทะเลตอนนี้ไม่มีเด็กนั่นคอยคุ้มครอง พวกเราก็สามารถเก็บค่ารักษาได้ ทั้งยังสามารถกินดื่มเท่าไหร่ก็ได้”“พูดไร้สาระอะไร ทุบสิ ทุบแรงๆ”จากนั้นก็มีการขานรับของสมุนข้างกาย คนที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่ นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างหยิ่งผยอง มองลูกสมุนทุบข้าวของในโรงนํ้าชาตามอำเภอใจและหัวเราะอย่างบ้าคลั่งมาอยู่ที่นี่วันแรก หลานเยาเยาไม่อยากจะไปย่
