เกี่ยวกับเรื่องวิธีการรักษาสิ่งที่มันจะยากไปสำหรับนางก็ไม่มาก ถึงแม้ว่ามีบางเรื่องที่ยากเกินไปสำหรับนางแต่ก็ไม่ยากไปกว่าดวงตาของระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บแต่ว่าตอนนี้……หนอนพิษกู่ตัวเล็กๆตัวนี้ ไม่เพียงแต่จะทำให้นางหมดปัญญาแต่ยังทำให้ระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บที่ลํ้าสมัยที่สุดทำอะไรไม่ถูก“เจ้ารอตรงนี้ก่อน ข้าจะไปเอาอ่างนํ้ามาให้”บนโลกนี้ไม่มีเรื่องอะไรยาก เพียงแค่กลัวใจคนนางจะต้องหาวิธีให้ได้มองแผ่นหลังที่เดินออกไปของนาง เย่แจ๋หยิ่งก็ยิ้มออกมาเงียบๆ แต่เมื่อรอยยิ้มนั้นเพิ่งจะยิ้มแย้มจู่ๆมันกลับแข็งทื่อจากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ท่าทางเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดอย่างรุนแรง คิ้วขมวดแน่นเขาใช้มือนึงกุมหน้าอกแน่น อีกมือนึงเช็ดเลือดที่ไหลออกมาทางมุมปาก……หลังจากตอนเที่ยงวัน แสงอาทิตย์ส่องประกายสวยงาม ฟ้าโปร่งไร้เมฆหลานเยาเยาที่ควํ่าหน้าอยู่บนเตียงก็ถูกปลุกขึ้นจากเสียงอะไรก็ไม่รู้ นางยันตัวขึ้นมองไปยังเย่แจ๋หยิ่งที่ยังคงหลับลึก อดไม่ได้ที่จะบิดเอวอย่างขี้เกียจ1408
ก่อนที่นางจะไปนางได้ให้นํ้าเย่แจ๋หยิ่งไว้อ่างนึง หลังจากกลับมา แม้เย่แจ๋หยิ่งจะดูไม่ต่างไปจากแต่ก่อน แต่นางกลับได้กลิ่นเลือดนางรู้ว่าเย่แจ๋หยิ่งไม่อยากให้นางตำหนิตนเอง“กริ๊งๆๆ……”“คุณชายทั้งสองตื่นหรือยัง? ข้าทำอาหารกลางวันมาให้พวกท่านนิดหน่อย”เสียงของพี่ใหญ่นายพรานดังออกมาจากข้างนอก ในนํ้าเสียงทั้งความประหม่าและหวาดกลัวคาดว่าเมื่อคืนน่าจ
