งแล้วคำนับนางเล็กน้อยตั้งแต่เย่แจ๋หยิ่งช่วยหานแสออกมาจากเรือแห่งความสิ้นหวัง เขาก็พูดน้อยมาตลอด1413
เย่แจ๋หยิ่งก็พูดน้อย แต่พวกเขาก็มีนิสัยที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิงเย่แจ๋หยิ่งโอหังเย็นชา ส่วนเขานิ่งเงียบ เหมือนกับว่าถ้าไม่มีอะไรจำเป็นต้องพูด เขาก็จะไม่พูดสักคำเหมือนเก็บเรื่องราวไว้ในใจมากมาย“อีกเดี๋ยวข้าจะแก้พิษให้เย่แจ๋หยิ่งที่นี่ ขั้นตอนค่อนข้างอันตราย ถ้าไม่ระวังเขาอาจตายได้ เจ้า……”หลานเยาเยาไม่ได้บอกให้หานแสรู้ว่าในร่างกายของเย่แจ๋หยิ่งเป็นอะไรเพียงแต่บอกว่าเขาโดนพิษหานแสพยักหน้า“วางใจเถอะ ข้าจะป้องกันปากถํ้า”ที่จริง!เขารู้ว่าหลานเยาเยาไม่ได้จะให้เขาไปป้องกันปากถํ้า แต่เพราะไม่อยากให้เขารู้ความลับบางอย่างหลังจากหลานเยาเยากล่าวขอบคุณก็เดินเข้าไปในถํ้า จากนั้นก็เอาวัชพืชมาขวางปากถํ้าไว้ถึงอย่างนั้นนางก็ยังไม่วางใจ ดังนั้นจะเอายาผงมาโรยไว้บนพื้นที่ใกล้ปากถํ้าหลังจากที่เดินเข้าไปด้านใน นางก็หยิบของทั้งหมดที่ต้องใช้ในการผ่าตัดออกมาแม้เย่แจ๋หยิ่งที่รู้ความลับของนางแล้วก็ตาม แต่หลังจากที่เห็นสิ่งแปลกๆและละเอียดอ่อนขนาดนี้1414
แววตาก็ประกายความตกตะลึง“ถอดเสื้อผ้าออกแล้วนอนไป”ดูสิ!ของพวกนี้ก็ให้เขาดูหมดแล้ว ถ้าวันหลังเขายังพูดอีกว่านางไม่เชื่อใจเขาอีกหล่ะก็ นางก็จะจัดการเขาเย่แจ๋หยิ่งที่ใบหน้าซีดเซียวยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ถอดเสื้อตอนที่นอนลงไปบนเตียงผ่าตัดอันเย็นเยือก เขาเอาแต่มองนางนิ่งๆ
