กะทันหันและเทพไป๋อู่ฉางก็หายไปทันทีเอ่อ?เทพไป๋อู่ฉางกลัวขนาดนั้นเลยหรือ?เมื่อครู่ไม่ใช่ยังดูสดใสอยู่หรือ?นางขี้เกียจจะสนใจแล้วว่าเทพไป๋อู่ฉางจากไปจริงๆหรือไม่ นางจึงรีบเดินไปยังข้างเตียง“เจ้าตื่นแล้ว พวกเราต้องรีบไปจากที่นี่”“อื้ม!”เย่แจ๋หยิ่งกุมอก สีหน้าหมองหม่น ขมวดคิ้วหลานเยาเยารู้ว่าหนอนพิษกู่นั่นพยายามจะเจาะเข้าหัวใจเขาอยู่ตลอด ถ้าไม่รีบกำจัดออกมา สำหรับเย่แจ๋หยิ่งแล้ว มันก็จะเป็นการทรมานอยู่ตลอดเวลาดังนั้นนางต้องหาสถานที่ปลอดภัยแล้วทำการผ่าตัดให้เขา บังคับมันออกมา1412
ตอนที่พวกเขาไปหาหานแสที่อยู่ห้องข้างๆ หานแสกำลังมีไข้สูงและไข้สูงนั้นเกิดจากโดนลมหนาวไม่มีเหตุผล!เมื่อวานนางพันแผลให้เขา ให้ยาที่ดีที่สุด เป็นไม่ได้เลยที่จะเป็นหวัด นอกเสียจากว่าเขาจะชอบนอนถีบผ้าห่มหรือเดินออกไปนอกห้องยามคํ่าคืน ดังนั้นจึงได้รับลมหนาวไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ตอนนี้นางก็ต้องพาเขาไปด้วยกันนางไม่สามารถฆ่าคนดีที่ไม่รู้เรื่องได้ และก็ไม่สามารถปล่อยคนเลวไปได้พอพวกเขามาถึงในเมือง หลานเยาเยาก็รีบซื้อรถม้ามาหนึ่งคัน หลังจากที่ขี่ด้วยความเร็วมาตลอดครึ่งค่อนวัน รถม้าก็มาหยุดอยู่ที่แนวป่ารกร้างหลังจากซ่อนรถม้าดีแล้วก็เข้าไปในถํ้าที่ไม่ลึกนักหลานเยาเยาเก็บกวาดวัชพืชภายในถํ้าพอเดินไปยังปากถํ้าก็เห็นหานแสกำลังนั่งอยู่ตรงปากถํ้าสายตาเขาเงียบสงบ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่“เจ้าดีขึ้นหรือยัง?”“ขอบคุณมาก” หานแสมองบาดแผลของตนเอ
