จ้าถูกบันทึกมาหลายวันแล้ว ยายเมิ่งนั่นไร้ประโยชน์ ดูท่าแล้วข้าจะต้องมาลงมือเอง”เทพไป๋อู่ฉางยกลูกคิดในมือ กำลังจะใช้กำลังภายใน1410
จู่ๆก็เห็นเย่แจ๋หยิ่งที่นอนอยู่บนเตียง สีหน้าก็เปลี่ยนไป อดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปหนึ่งก้าว“อ๋องเย่?”หืม?เมื่อวานยายเมิ่งยิงจวนห้าคนพานักฆ่ามามากมายเพื่อลอบสังหารพวกเขาหรือเทพไป๋อู่ฉางไม่รู้?ดูท่าแล้วน่าจะเพราะในรายชื่อยมราชมีชื่อนางอยู่ ส่วนยายเมิ่งยิงจวนที่ส่งมาฆ่านางก็ถูกนางฆ่าตาย ดังนั้นเขาจึงต้องลงมือเองเพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่นางเดานั้นถูกหรือไม่ นางจึงรีบพูดกึ่งหยั่งเชิ่งกึ่งขู่ๆ:“นั่นคืออ๋องเย่ เย่แจ๋หยิ่ง เทพไป๋อู่ฉาง ตอนที่ท่านมาก็ไม่สอบถามเสียก่อนว่าข้างกายข้ามีผู้ใดอยู่ หรือว่าท่านอยากปลุกเขาตื่นตอนนี้?”เมื่อเจอกับคำพูดข่มขู่ เทพไป๋อู่ฉางก็ขมวดคิ้ว แววตาประกายความสงสัย“เขาเป็นอะไรไป?”ว่าตามเหตุผล การสนทนาแบบนี้ของพวกเขา มันเป็นไปไม่ได้เลยที่อ๋องเย่จะไม่รู้สึกตัวหรือจะบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับอ๋องเย่?ถ้าเป็นแบบนั้น งั้นก็ดี ฆ่าทั้งสองคนไปด้วยกัน“แค่เมาเท่านั้น แต่ถึงจะเมาก็เกินพอที่จะรับมือกับท่าน”1411
พูดเสร็จ หลานเยาเยาก็หมุนตัวเดินไปยังเตียงตอนนี้ สีหน้าของเทพไป๋อู่ฉางผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ทว่าเขายังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับแม้แต่น้อยเมื่อตอนที่เขาแน่ใจแล้วว่าอ๋องเย่ไม่ได้เมาแต่หมดสติ กำลังจะใช้กำลังภายใน……ทันใดนั้น!เย่แจ๋หยิ่งก็ผุดนั่งขึ้นมาอย่าง
