หลานเยาเยาหาที่นั่งหลบข้างชายฝั่ง ในปากคาบดอกหญ้าไว้ต้นหนึ่ง มือข้างนึงเท้าคาง มืออีกข้างนึงเขี่ยหญ้าบนพื้นอย่างเบื่อหน่ายบ่อยครั้งก็ใช้มือปัดใบเฮาเช่าที่ติดอยู่บนตัว มองเรือแห่งความสิ้นหวังที่กำลังจะเข้ามาใกล้ฝั่งว่ามีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่ในไม่ช้า!นางเห็นว่ามีคนเอาคนที่ไม่รู้ว่ามีชีวิตหรือไม่มีชีวิตขึ้นมาจากนํ้าไปไว้บนเรือมองจากรูปร่างและร่างกายเปลือยท่อนบนแล้วน่าจะเป็นป่ายเม่ยเซิงหยิ่งผยองนั่นตายหล่ะ เย่แจ๋หยิ่งคงจะไม่ได้ตีคนตายจริงๆใช่ไหม?เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลานเยาเยาก็อดกลืนนํ้าลายไม่ได้แอบดีใจกับตนเองเงียบๆที่อยู่ฝั่งเดียวกับเขาพอเห็นมีคนมารักษาป่ายเม่ยเซิงนางก็เข้าใจว่าไม่ได้ถูกตีตาย เพียงแค่ถูกตีอย่างโหดร้ายเท่านั้นชิ!บาปที่ทำไม่สามารถจะหนีได้ ป่ายเม่ยเซิงก็เป็นอย่างนั้นล่ะ“ยังไง? สงสารเขา?”เสียงที่ดังขึ้นมาอย่างฉับพลันทำให้หลานเยาเยาตกใจสะดุ้งโหยงอีกครั้งคนนี้……1368
เสียงกระโดดลงทะเลดังขนาดนั้น ทำไมเสียงขึ้นฝั่งถึงเงียบเชียบ?นางจึงมองรอบๆฝั่งอย่างตั้งใจและละเอียด แต่ก็ไม่เห็นใครขึ้นมาจากนํ้าเลย!เย่แจ๋หยิ่งขึ้นมาได้อย่างไร?“สงสารอะไรหล่ะ ข้าแทบอยากจะตีเขาให้ตาย”นางเก็บสายตาตกใจและเหล่ตามองเย่แจ๋หยิ่งเงียบๆ เห็นว่าเขาเปียกโชกไปทั้งตัว สายนํ้าบางๆยังไม่หยุดไหลลงพื้นเห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งขึ้นมาจากนํ้า แม้แต่จะบิดเสื้อผ้าให้แห้งก็ยังไม่มีเวลาตรงดิ่งมาหานางทันทีแต่นางยังพูดอย่างไม่
