สบอารมณ์ว่า:“ผู้อื่นหล่ะ?”นางหมายถึงหานแสก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่บนเรือแห่งความสิ้นหวัง เย่แจ๋หยิ่งบอกให้นางคอยดูต้นทาง ที่จริงเขาได้ช่วยหานแสออกมาแล้วใช้นางไปช่วยคนเป็นเพียงแค่ให้นางดึงดูดความสนใจของผู้อื่นไปก็เท่านั้นแล้วเขาจะเป็นคนพาหานแสออกจากเรือแห่งความสิ้นหวังอย่างเงียบๆอุบายนี้ดีก็ดีแต่ทำไมไม่บอกนางก่อนเสียหน่อย?นางกลัวจนแทบไม่มีปฏิกิริยาใดๆ1369
“อยู่ในที่ที่ปลอดภัย”หลานเยาเยามองเขาอีกครั้ง เม้มริมฝีปากแดงแล้วพูดเรียบๆว่า: “งั้นไปกัน!”พูดจบก็ลุกขึ้นหันกลับเดินนำหน้าไปด้วยตนเองแต่เดินไปไม่กี่ก้าว นางก็ต้องถอยกลับมามองเย่แจ๋หยิ่งด้วยสีหน้าจำใจ:“เจ้านำทางไป!”ผีที่ไหนจะรู้ว่าเขาเอาคนไปซ่อนไว้ที่ไหน เขาไม่นำทางแล้วนางจะไปหาคนได้ที่ไหน?“เจ้ายังโกรธอยู่รึ?”สายตาลึกซึ้งมองนางนิ่ง เม้มริมฝีปากแน่น“ไม่โกรธได้หรือ? อย่างไรก็ตามตอนนี้พวกเราก็ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันแล้ว เจ้ามีแผนอะไรไม่บอกข้าก่อนสักคำถ้าเจ้าไม่เชื่อใจข้าแต่อย่างน้อยเจ้าก็ต้องบอกมาเป็นนัยๆเสียหน่อยว่ามีอันตรายหรือไม่ ถ้าข้าตายขึ้นมาเจ้าก็จะไม่สนใจใช่ไหม?”ที่นางโกรธก็คือโกรธตรงนี้ให้นางมาเป็นเป้าแม้แต่คำอธิบายสักคำก็ไม่มี ไม่โกรธได้หรือ?ตอนนี้หน้าของหลานเยาเยามองไปยังเย่แจ๋หยิ่งอย่างหดหู่ นัยน์ตาเหมือนมีความไม่เป็นธรรมอย่างใหญ่หลวง1370
เย่แจ๋หยิ่งมองนางนิ่งๆจากนั้นเอื้อมมือไปจับคางนางเบาๆ ริมฝีปากเปิดออกเสียงเรียบๆ:“เจ้า
