หล่ะ เคยเชื่อใจข้าไหม?”เมื่อประโยคนี้ออกไป!หลานเยาเยาก็ตกตะลึงนิ่งนางไม่เคยคิดถึงประเด็นนี้เลยลองถามใจตนเองดูว่า นาง……เคยเชื่อใจเขาไหม?ดูเหมือนจะไม่……ตั้งแต่เจอเขาไปจนถึงแต่งงาน จนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ไม่เคยเชื่อใจเขาเลยเมื่อมองสีหน้าของนางโดยรวม นัยน์ตาของเย่แจ๋หยิ่งก็ประกายความโดดเดี่ยวออกมา จากนั้นพูดเสียงแผ่วเบาว่า:“ไปเถอะ!”พูดจบ เขาก็เดินไปข้างหน้า นำนางไปพบหานแสระหว่างทาง หลานเยาเยาเงียบกริบไม่ส่งเสียง เพียงแค่เดินตามหลังเขาชิดบ่อยครั้งที่มองไปยังเบื้องหลังสูงหล่อของเขาทันใดนั้น!ก็มีเสียง “โครม” หลานเยาเยาล้มลงไปที่พื้น“โอ๊ย เจ็บจะตายแล้ว”1371
หลานเยาเยาจับเท้าอย่างโอดโอยด้วยท่าทางจะเป็นจะตาย“เจ็บมาก?”เย่แจ๋หยิ่งหยุดฝีเท้าลงหันกลับมามองนาง อดขมวดคิ้วไม่ได้“อื้อ! เจ็บมากถึงขนาดไม่อุ้มก็ลุกไม่ขึ้นอย่างนั้นเลย”“……”“แต่ดูรูปร่างเจ้าสูงใหญ่ กำลังอย่างกับวัว ดูแล้วจะอุ้มข้าไม่ขึ้นแน่ ช่างเถอะเจ้าก็ปล่อยข้าไปอย่างโหดเหี้ยมอย่างนี้หล่ะ!”เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนี้ มุมปากของเย่แจ๋หยิ่งก็ยกขึ้นเขายกเท้าหมุนตัวเตรียมจะไปแต่จู่ๆก็ได้ยินเสียงร้องไห้ฮือฮือฮือของหลานเยาเยา“ฮือฮือฮือ……เจ้าคนที่เล่นกับความรู้สึกคนอื่น ตอนอยู่ด้วยกันกับข้าพูดคำหวานมากมาย ตอนนี้ข้าท้องลูกของเจ้า เจ้ากลับจะทิ้งข้าไป”พูดๆไปก็ไม่รอให้เย่แจ๋หยิ่งเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น หลานเยาเยาก็ร้องไห้ฟูมฟายนํ้าหูนํ้าตาไหลบอกกับคนที่เดิ
