นบนถนน“วะฮ่าๆๆ……คุณอาคุณน้า คุณลุงคุณป้าทุกท่าน พวกท่านตัดสินให้แก่ข้าหน่อยพวกท่านดูเขาสิ ไม่สนใจความสัมพันธ์สามีภรรยาเลยสักนิด ข้าล้มลงอย่างนี้ยังไม่มาประคองเลยเขาช่างใจร้าย! แล้วหลังจากนี้จะให้ข้ากับเด็กในท้องอยู่ต่อไปได้อย่างไร? ฮือฮือฮือ……”1372
หลานเยาเยาร้องไห้ได้สมจริงมาก ไม่รู้ว่านํ้าลายหรือนํ้าตาจริงๆที่ไหลออกมาจากดวงตานางดวงตาที่เต็มไปด้วยนํ้าตาท่าทางใครเห็นก็สงสาร ทำให้คนเห็นแล้วสงสารเป็นอย่างมากทันใดนั้นคนที่ล้อมดูอยู่ก็พากันพูดคุย คนส่วนใหญ่เห็นอกเห็นใจนาง พากันตำหนิเย่แจ๋หยิ่ง“คุณชาย ท่านทำอย่างนี้ไม่ถูกนะ ภรรยาของท่านท้องอยู่ ท่านจะทอดทิ้งไม่สนใจนางได้อย่างไร?”“ว่ากันว่าสามีภรรยาก็คือนกในป่าเดียวกัน พอเจอภัยพิบัติจะมาบินไปคนเดียวได้อย่างไร! รีบไปพยุงภรรยาท่านขึ้นมาเร็ว พานางไปหาหมอเถิด!”“ใช่! คุณชาย ท่านดูภรรยาท่านสิเปียกไปหมดแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจะได้รับอากาศหนาวเอา”“……”ทุกคนต่างแย่งกันต่อว่าเย่แจ๋หยิ่งว่าไม่ถูก ส่วนหลานเยาเยาที่ได้รับความเห็นใจก็ยิ่งแสร้งทำเป็นร้องไห้อย่างหนักเย่แจ๋หยิ่งรู้สึกได้ทันทีว่านี่มันวุ่นวายไปแล้ว เมื่อเห็นนัยน์ตาหลานเยาเยาประกายความภูมิใจ เขาก็ถอนหายใจอย่างหมดคำพูดเดินมาไม่กี่ก้าวก็มาอยู่ตรงหน้าหลานเยาเยา ก้มตัวแล้วอุ้มนางขึ้นมา แทบจะในเวลาเดียวกันหลานเยาเยาก็ใช้สองมือโอบคอเขาไว้ทันทีแล้วก็มีรอยยิ้มอวดๆยกขึ้นที่มุมปาก1373
เย่แจ๋หยิ่งเลือ
