กที่จะทำเป็นมองไม่เห็นท่าทางนั้นของนาง พานางออกไปจากถนนที่นับว่าครึกครื้นไม่นานก็มาถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่ไม่เล็กไม่ใหญ่ตอนอยู่ในอ้อมแขนของเย่แจ๋หยิ่ง หลานเยาเยาเห็นว่าโรงเตี๊ยมนี้นับว่าอยู่ห่างจากชายฝั่ง จึงอดถามไม่ได้ว่า:“ในเวลาสั้นขนาดนี้ เจ้าพาหานแสออกมาจากเรือแห่งความสิ้นหวังแล้วพามาที่โรงเตี๊ยมที่ไกลขนาดนี้ แล้วยังกลับไปอีก เจ้าทำได้อย่างไร?”แม้ตลอดทางจะใช้วิชาตัวเบาบินไปก็น่าจะทำไม่ได้นะ!“เจ้าจะโง่ที่จะลงมือทำเองรึ?”เอ่อ……ไม่ลงมือทำเอง หรือจะหาเหล่าองครักษ์ลับมา?เป็นไปไม่ได้หรอก!จะเร็วขนาดนี้ได้ที่ไหนกันถ้าไม่ใช่หาเหล่าองครักษ์ลับมา หรือว่าจะเป็น……“เจ้าจ้างนักฆ่าที่นี่”ใครจะรู้ เย่แจ๋หยิ่งมองนางราวกับมองคนโง่แล้วอธิบายอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่า:“ข้าแค่จ้างรถม้าคันนึงให้คนขับม้าพาเขามายังโรงเตี๊ยมที่ไกลจากที่นี่ที่สุด”“เป็นอย่างนั้น?”1374
“เจ้าคิดว่าไงหล่ะ?”ถูกแล้ว!ดูเหมือนแค่นั้นก็ได้แล้วจู่ๆหลานเยาเยาก็พบว่าไอคิวของตนเองค่อยๆลดลง จนวันนึงอาจจะโง่ไปหมดเลยก็ได้!ผ่านไปครู่หนึ่ง นํ้าเสียงเย็นชาของเย่แจ๋หยิ่งก็ดังขึ้น“ลงมา!”
1375
