งไม่ทันแล้ว เพราะหลังมือโดนบาดเข้าไปแผลหนึ่งเมื่อรู้สาเหตุการตายของเหล่าผู้คุมบนเรือ เขาก็หยิบยาถอนพิษออกมาจากเข็มขัดรัดเอวออกมาแล้วกลืนลงไปแอบโชคดี โชคดีที่เขาไม่ได้ถอดกางเกงด้วยไม่เช่นนั้นวันนี้ก็คงจะถูกฝังลงทะเลแน่นอนในตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นว่านางหายตัวไปแล้ว ทันใดนั้นก็รู้สึกเสียดายทันทีอีกนิดเดียวก็จะได้จูบแล้ว น่าเสียดาย…………“แม้ข้าจะเป็นหญิงงามดั่งดอกไม้ แต่ก็ใช่ว่าเจ้าอยากได้แล้วจะได้ ”1365
“เจ้าคนทะลึ่ง อย่าให้ข้าเห็นเจ้าอีก ไม่เช่นนั่นข้าจะใช้ยาพิษกับเจ้า ต่อให้ตายก็ไม่ปล่อย”หลานเยาเยาที่ขึ้นมายังฝั่ง เมื่อเห็นว่ากริชอาบยาพิษลอยหายไปในทะเล ก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวสาปแช่ง“ผู้ใดเอาเปรียบเจ้าแล้ว？”เสียงทุ้มแต่เย็นชาดังแทรกขึ้นมา หลานเยาเยาไม่ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองก็รู้ว่าเสียงนี้เป็นของผู้ใด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมากลอกตาใส่เย่แจ๋หยิ่งแต่ไม่พูดสิ่งใดเลยสักคำ เอาแต่บิดเสื้อผ้าที่เปียกปอน พลางเดินหลีกออกจากเขา ค่อยๆเดินไปข้างหน้า“เป็นผู้ใดกันแน่？”เสียงที่โมโหเล็กน้อยของเย่แจ๋หยิ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง“เขาคงน่าจะยังอยู่ในนํ้า อยากรู้ท่านก็ลงไปหาเอง！”หลานเยาเยายักไหล พูดไปด้วยความอารมณ์เสีย เหอะ! ก็พวกเดียวกันนางไม่เชื่อว่าเย่แจ๋หยิ่งจะลงไปหาในทะเลฮื้ม ใช้ประโยชน์จากนางแล้ว ยังจะมาแสร้งเป็นหึงหวงอีกนางไม่มีทางหลงกลหรอกใครจะรู้ว่า……1366
เพียงได้เสียง “บุ่ม” ในขณะที่หลานเยาเ
