ำการช่วยเหลือได้คิดได้เช่นนี้ใจของหลานเยาเยาตื่นเต้นมาก พอถึงเวลาก็เป็นเวลาในการแสดงฝีมือของนางเสียแล้วแค่คิดก็รู้สึกรอคอยเสียแล้ว！หลังจากที่ได้รู้ว่าเย่แจ๋หยิ่งจะช่วยเหลือคน หลานเยาเยาก็ไม่ได้อยู่ที่ห้องเขานานสองนาน แต่กลับไปที่ห้องของตัวเองด้วยความดีใจเย่แจ๋หยิ่งจ้องมองไปยังประตู แววตาซับซ้อน จากนั้นถึงได้ขยับสายตาไปยังนอกหน้าต่าง มองไปยังทะเลอันกว้างใหญ่พลางบ่นพึมพำกับตัวเอง“เมื่อใดในใจของเจ้าถึงจะมีข้าเพียงคนเดียว？”……หลังจากนั้นไม่กี่วันถึงแม้ว่ายังเหลือเวลาอีกนานที่จะถึงเขตชายฝั่ง แต่ว่าในที่สุดเรือแห่งความสิ้นหวังก็เข้าใกล้ชายฝั่งมากแล้วหลานเยาเยาที่อยู่ข้างหน้าต่างในยามเช้าตรู่ รู้สึกตื่นเต้นที่ได้เห็นเมืองชายฝั่งที่ใกล้เข้ามาทุกที แล้วนางก็หยิบกริชขึ้นมา1356
หลายวันมานี้นางทายาลงบนกริชเล่มนี้ทุกวัน สายตาที่เห็นว่าเรือใหญ่กำลังจะแล่นเข้าสู่ชายฝั่ง พอหันมาดูกริช มุมปากของนางก็ยิ้มขึ้นมา“เตรียมพร้อมหรือยัง？”เสียงทุ้มดังขึ้นมาจากด้านหลังก็ยิ่งทำให้หลานเยาเยายิ้มกว้างขึ้นสำหรับการปรากฎตัวกระทันหันของเย่แจ๋หยิ่ง นางกลับไม่ได้รู้สึกแปลกอะไรเพราะตอนที่เย่แจ๋หยิ่งเข้ามาเขาไม่ได้ใช้วิชาตัวเบา ดังนั้นตอนที่เขาเข้ามานางก็รู้อยู่แล้ว“จะลงมือเมื่อใด？”“ตอนนี้！”“ตอนนี้？”เร็วขนาดนี้เชียวรึ？เรือยังไม่เข้าใกล้ฝั่งเลย! แล้วช่วยคนแบบนี้ พวกเขาจะลงเรือกันอย่างไร?“เร็วเกินไป เช่นนั้นก็รอให้เรือจอ
