ดในครั้งหน้า”“ไม่เร็วๆ เช่นนั้นก็ลงมือเถิด！ข้าจะต้องทำสิ่งใด？”หลานเยาเยาที่เปลี่ยนตัวเองเป็นองครักษ์ลับ พลางมองไปอย่างเย่แจ๋หยิ่ง“เจ้าไปช่วยคน ส่วนข้าจะคอยระวังให้！”ได้ยินเช่นนั้น！มุมปากของหลานเยาเยาก็กระตุกไม่ควรเป็นเขาหรอกหรือที่ต้องไปช่วยคน ส่วนนางเป็นคนคอยระวัง？1357
แล้วร่างกายของนางก็บอบบาง จะไปอุ้มชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ได้อย่างไร?ช่างเถอะๆ นางมีความทางการแพทย์ นางเป็นคนไปช่วยนั้นดีที่สุดแล้ว ถ้าถึงเวลาแล้วอ้◌ุมหานแสไม่ไหว เช่นนั้นนางก็ลากเขาออกมาแทนแล้วกัน“เช่นนั้นก็ได้！”หลังจากพยักหน้ารับหลานเยาเยาก็เริ่มทำการ นางรีบไปยังบันได แต่ดันชนเช้ากับคนสวมหน้ากากที่กำลังลาดตระเวนพอดีคนลาดตระเวนเหล่าต่างมองมาที่นางอย่างระวัง ก่อนที่จะเดินลาดตระเวนต่อไปเอ่อ……ไม่ถามอะไรสักหน่อยรึ？หลานเยาเยาส่ายหน้า แล้วเดินลงบันไดลงมาต่อ หลังจากมาถึงยังห้องที่คุมขังหานแสก่อนหน้านี้ ก็เห็นประตูที่ถูกลงกลอนกุญแจเอาไว้ แม้แต่หน้าต่างก็ถูกล็อกมาจากด้านในและแล้ว! นางจึงรีบหยิบยาออกมาจากระบบการรักษาโรคภัยไข้เจ็บปวดหนึ่งแล้วเทมันลงไปยังกลอนประตู“ซืดๆๆ……”ในไม่ช้ากลอนประตูที่ถูกยาลงไปก็ละลาย แล้วนางก็สามารถใช้แรงเบาๆผลักเข้าไปก็เปิดแล้ว1358
เพียงแต่น่าแปลกใจ ในห้องกลับไร้คน แม้แต่กองเลือดบนพื้นก็ไม่มีแล้วเช่นกัน“คนหล่ะ？”ในขณะที่นางกำลังรู้สึกงุนงงคนลาดตระเวนก็ตะโกนดังมาจากข้างนอก” จับนาง นางอยู่ข้างในห้องนี้แหละ”เร
