อีกต่อไปแล้วว่าเหตุใดหานแสถึงได้โมโหร้ายขนาดนี้เพราะนางมีเรื่องที่สนใจมากกว่านั้นต้องทำ !“เจ้าจะคิดเช่นไรก็เรื่องของเจ้า ส่วนตัวข้านั้นมีงานที่สนใจอยู่สามอย่าง คือโลภสมบัติของกินแสนอร่อยและวิชาการรักษา ตอนนี้กำลังทำการเสี่ยงโชคแล้วช่างบังเอิญที่เจ้าดันเป็นหนึ่งในสิ่งที่ข้าสนใจพอดี นอนหลับให้สบายเถอะ หากมีเวลาข้าจะกลับมาดูเจ้าอีก”สายตาของหลานเยาเยาที่มองหานแสในตอนนี้ราวกับมองหนูทดลองยักษ์ตัวหนึ่งพูดจบ หลานเยาเยาก็พบว่ามือของหานแสที่จับไหล่นางเอาไว้ค่อยๆคลายออก1345
จากนั้น“แคร้ง” เสียงโซ่ที่กระทบกับพื้นพร้อมกับร่างของหานแสที่ล้มลงไปมุมปากของหลานเยาเยาก็กระตุก พร้อมกับบิดไหล่ที่ถูกจับแน่นจนเจ็บจากนั้นก็รีบก้มลงไปเพื่อตรวจชีพจรของเขา“เอ๊ะๆ！ร่างกายนี้ทำไมถึงประหลาดขนาดนี้นะ？”ยอกจากอัตราการเต้นของหัวใจที่ไม่คงที่แล้ว นอกนั้นก็ไม่มีส่วนไหนผิดปกติจึงทำให้นางขมวดคิ้วหนักอย่างอดไม่ได้แต่ในตอนนี้นางไม่สามารถที่จะนำเครื่องตรวจออกมาแสกนตรวจได้ จึงทำได้เพียงฉีดยาให้หัวใจของเขาคงที่ แล้วยังแอบเอายาเสริมเลือดให้เขาอีกสองเม็ดคนจะตายไม่ได้ ถ้าตายจะทำให้นางเสียใจมากเป็นโรคที่ประหลาดยิ่งนัก！นางจะต้องคิดหาวิธีที่ช่วยพาเจ้าหนูทดลองยักษ์นี่ออกไป นางจะได้ทำการศึกษาในภายหลังแต่ตอนนี้นางจะอยู่ที่นี่นานไม่ได้ หลังจากที่แอบซ่อนยาไว้บนตัวของหานแสแล้ว หลานเยาเยาก็รีบออกจากห้องอย่างทันทีเพียงแต่……ขณะที่กำลังจะกร
