ะโดดออกนอกหน้าต่าง นางก็ชนเข้ากับแผงเนื้อเข้า ตอนนี้ความหนาวเย็นจากก้นบึ้งของหัวใจก็แพร่ไปยังแขนขาทุกส่วนในร่างกายจนทำให้นางถึงกับขนลุกซู่แย่แล้วแย่แล้ว1346
คราวนี้ตายแน่ๆ ไม่ว่าจะชนเข้ากับใคร แต่ถ้าเป็นคนของผู้ชายผมขาว นางก็ตกอยู่ในปัญหาอันใหญ่หลวงแล้วแล้ว！ดวงตาที่แหลมคมและท่าทางที่จริงจังของทันทีที่เงยหน้าขึ้นไปก็ถึงกับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเห่ยๆ เป็นรอยยิ้มที่ช่างน่าสมเพชจริงๆ“แหะๆๆ……”แต่แล้วท่าทางนี้ก็แสดงออกมาเพียงไม่นาน ก็ถึงกับเกรงขึ้นมาทันทีอะไรกัน？ชายหนุ่มรูปงาม หน้าครบเครื่องราวฟ้าประทานตรงหน้านี้ ไม่ใช่เย่แจ๋หยิ่งหรอกหรอ?เขามาทำอะไรที่นี่？ไม่ใช่สิ！มองดูท่าทางเบื่อหน่ายของเขาแล้วราวกับว่ามายืนตรงนี้นานแล้วเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่？“ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร？”“ช่วยเอามีดในมือเจ้าเก็บก่อน”เสียงทุ้มดังขึ้นมาอย่างนุ่มนวล แล้วสายตาของเย่แจ๋หยิ่งก็จ้องไปยังมือของนาง1347
“เอ่อ！แหะๆ นี่เป็นเพื่อป้องกันตัวโดยสัญชาตญาณ”สายตาช่างแหลมคมขนาดนี้เชียว?สักครู่นี้นางพร้อมที่จะโจมตีได้ทุกเมื่อ เพียงแค่รอดูใบหน้าที่แท้จริงของคนที่นางชนเข้าเท่านั้นยังดีที่เป็นเย่แจ๋หยิ่งช่างเป็นการเหยียบขี้หมาได้โชคจริงๆ！“ฮื้ง！”เย่แจ๋หยิ่งถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือมาสะบัดเสื้อที่ไร้ฝุ่นบนตัวจากนั้นก็หลีกทางให้นางพลันเดินนำไปยังบันไดอย่างเกียจคร้านจุดนี้……หลานเยาเยาก็ถึงกับยืนกลอกตาอยู่กับที่ จากนั้นถึงค่อยว
