ิ่งตามเขาไปแต่ว่าพวกเขาเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงเท้าดังขึ้นมาจากตรงสุดบันไดหลานเยาเยายังไม่ทันได้ทันตอบสนองใดๆ ก็เห็นร่างของเย่แจ๋หยิ่งที่แวบอยู่ตรงหน้า แล้วก็หายไปจากสายตาของนางทันทีซวยแล้ว！มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า？เย่แจ๋หยิ่งไปแบบนี้เลยงั้นรึ? ปล่อยให้นางเอาตัวรอดที่นี่คนเดียว?1348
ไม่เอาน่า！“ตา……”บ้ายังไม่ทันได้พูดออกจากปาก หลานเยาเยาก็รับรู้ถึงเอวที่ถูกรัดแน่นจากนั้นร่างก็ทะยานขึ้นสู่อากาศ เพียงพริบตาทั้งสองก็ออกมานอกเรือ ก่อนจะบินไปหยุดยังเสากระโดงเรืออันสูงเมื่อรู้สึกถึงแรงของมือใหญ่ที่กอดรัดเอว หลานเยาเยาก็หันไปมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายช่างเป็นไหล่ที่กว้างกำยำ…..เสียงลมหายใจที่แข็งแกร่ง……ใบหน้าที่หล่อเหลา สมบูรณ์แบบน่าดึงดูด…..ราวกับมีความอบอุ่นหลั่งไหลเข้ามาสู่ก้นบึ้งหัวใจ พร้อมหยั่งฝังลึก“เย่แจ๋หยิ่ง มีท่านนี่ดีจริงๆ！” ประโยคนี่โพร่งออกมา“เจ้าเรียกข้าว่าอะไร ？”เย่แจ๋หยิ่งหันหน้าไปมอง พร้อมหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางมือใหญ่ที่โอบเองนางเอาไว้ก็คลายลงไม่น้อยราวกับว่าเพียงแค่นางพูดผิดไปคำเดียว เขาก็จะปล่อยมือออกจากนาง“ท่านอ๋อง……”หลานเยาเยาที่ช่างเดาสายตาได้ก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที ใครจะรู้ว่ามือใหญ่ที่โอบเอวนางไว้จู่ๆก็คลายออกมา1349
ตอนนี้หลานเยาเยาก็ร้อนรน แล้วรีบตะโกนเรียกออกมา“ไม่เอา ท่านพี่ ”เพื่อที่จะไม่ตกลงไปจากเสากระโดงเรืออันสูงใหญ่ นางจึงกอดคอเย่แจ๋หยิ่งเอาไว้ พลัน
