เอาเท้าทั้งสองควบร่างของเขาเอาไว้เช่นกัน“ห้ามเรียกท่านพี่ ระหว่างเราเป็นเพียงข้อตกลงเท่านั้น”เย่แจ๋หยิ่งกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย“อ๋อ งั้นก็ไม่เรียกแล้ว ถึงยังไงข้าก็รู้สึกไม่ค่อยคุ้นชิน”ต้องระวังจริงๆ นางเพิ่งหนีออกจากบ้าน ก็ไม่ใช่ไม่ได้บอกกล่าวสิ่งใด นางยังทิ้งจดหมายไว้ตั้งฉบับหนึ่ง!คิดไม่ถึงว่าพอได้เจอกันอีกครั้ง คำพูดของเขาดูผิดปกติไปหมด ราวกับยังโกรธอยู่“เจ้า……”ทันใดนั้นใบหน้าของเย่แจ๋หยิ่งก็หมองลง แล้วจ้องมองนางอย่างเย็นชาเมื่อได้รับสัญญาณอันตราย นางก็รีบกอดเขาไว้ทันที” ไม่ชินก็ไม่ชินเพียงนิดเดียว ก็เรียกครั้งแรก! คราวหลังหากเรียกจนชินก็ดีขึ้นแล้ว ใช่หรือไม่? ท่านพี่ ท่านพี่ๆๆๆ……”พอเห็นแววตาอันอบอ่◌ุนของเย่แจ๋หยิ่ง นางก็รีบเรียกมากขึ้น“ห้ามเรียก！”1350
“ท่านพี่ๆๆๆ……”“หลานเยาเยา เจ้าลองเรียกอีกครั้งดู？”“ท่าน……พี่ อ๊าฮ่าฮ่า……ท่านหน้าแดงแล้ว”“……”เมื่อเผชิญหน้ากับหลานเยาเยาที่กำลังหัวเราะอย่างไม่หยุดหย่อน เย่แจ๋หยิ่งก็ปั้นหน้านิ่ง พูดด้วยถ้อยคำที่เย็นชา แต่กลับไม่รู้ว่าหน้าเริ่มแดงตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วมือที่เพิ่งคลายไปก็กลับมาโอบเอวนางเอาไว้ต่อมา！ทั้งสองก็กลับมายังห้องพัก ต่างพากันกลับมายังห้องของเย่แจ๋หยิ่ง โดยที่นั่งเผชิญหน้ากันเย่แจ๋หยิ่งทำหน้านิ่ง และสีหน้าที่เย็นชามองไปยังนางราวกับกำลังสอบสวนคดีอย่างนั้นหลานเยาเยายักไหล่แล้วนอนลงไปบนโต๊ะ“อู๊~~~ท่านพี่，ยกโทษให้ข้าเถิด！ข้าแค่จะไป
