ยังจำได้ในตอนที่นางขึ้นเรือแห่งความสิ้นหวังนี้ครั้งแรก นางเป็นคนที่กินอาหารในดารแข่งขันของซาหมั่นเฉิงจนราบคาบแล้วยังหว่านล้อมให้เขาทำอาหารให้นางอีก อาหารที่เขาทำออกมานั้นรสชาติฟ้าประทานมาก จึงทำให้นางรู้สึกคิดถึงอยู่เสมอเพียงแต่ว่าวันนี้…..นางมีเรื่องที่สำคัญกว่า !“ไม่ได้มากิน？”ซาหมั่นเฉิงถึงกับแสดงท่าทีสงสัย นางเป็นถึงนักกินผู้ไร้ความปราณี มาหาเขาที่เพื่อไม่ใช่มาหาของกิน? พูดออกไปใครจะเชื่อ ?“ไม่ใช่！”หลานเยาเยาตอบกลับทันทีอย่างเด็ดขาด“ไม่ใช่จริงรึ？” ดูเหมือนว่าวงจรสมองของเขาจะช้า กว่าเขาจะรู้สึกถึงความผิดปกติในคำพูดของหลานเยาเยา“เมื่อสักครู่นี้เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ? ”เอ่อ······เพิ่งจะรู้สึกตัว？โชคดีโชคดี！“ท่านไม่ได้ชื่อซาหมั่นเฉิงหรือไง? ดังนั้นข้าก็เรียกท่านว่าท่านลุงซาหมั่นเฉิงไง! นี่มีสิ่งใดไม่ถูกงั้นรึ? ตาลุงทึ่ม? ”1337
หลานเยาเยาเหลือบไปมองเขาพักหนึ่ง แล้วยังไอออกมาเบาๆโดยไม่รู้สึกผิดใดๆ“เหมือนจะ······ไม่มี ”ซาหมั่นเฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไร้ข้อสรุป จึงทำได้เพียงถามกลับ” อ๋อ ใช่แล้ว ในเมื่อไม่ได้มาเพื่อกิน แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่? ”“ข้ามาเพื่อสอบถามว่าดจ้าหมอที่ชอบตัวกระตุ้ง…กระตุ้งกระติ้งคนนั้นอยู่ที่ไหน？”“ป่ายเม่ยเซิง？”“ใช่ๆๆ เขานั่นแหละ เขาอยู่ที่ไหน? “อยู่ๆก็เขียนบทกวีลามากมาให้ข้า ไม่กลัวว่าเย่แจ๋หยิ่งจะไปจัดการตัวเองหรือไง? ข้าจะไปคุยกับเขาสักหน่อย”ดูท่าแล้วเจ้าทะล
