ึ่งนั่นจะไม่ได้ทำเช่นนี้กับนางคนเดียวแม้แต่คนชราอย่างซาหมั่นเฉิงอย่างทายออกว่าต้องเป็นเขาแต่น่าเสียดายที่เจ้าทะลึ่งนั่นร่างกายคล้ายกับคนชราเสียแล้ว“เขาอยู่ที่คลังสินค้าด้านล่าง เจ้ามีธุระหาเขางั้นรึ?？”สำหรับเรื่องบทกวีลามก ซาหมั่นเฉิงไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ผิดแปลกอันใดราวกับมันกลายเป็นเรื่องที่คุ้นชินไปแล้วพอรู้ว่าคนอยู่ที่ใด หลานเยาเยาก็ไม่คิดที่จะอยู่ต่อนางเดินไปจนถึงประตูแล้วถึงค่อยกลับมาตอบคำถามที่ซาหมั่นเฉิงถาม1338
” ข้าเพียงแค่อยากจะไปปรึกษากับเขาสักหน่อย ว่ากระดาษที่เขียนมานั้นใช้ประโยชน์ใดไม่ได้ ยังไม่เท่ากับให้เขาพาข้ามาหาท่านที่นี่เพื่อดื่มกินเลยสักนิด ”“······”หลังจากออกมาจากห้องพักของซาหมั่นเฉิง หลานเยาเยาก็รีบเดินบันไดทางเข้าไปยังคลังสินค้าด้านล่าง แล้วจู่ๆสมองก็คิดถึงภาพชายผมขาวใช้ฝ่ามือข้างเดียวทำให้หญิงสาวกลายเป็นกระดูก ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความเยือกเย็นในใจพลันตัดสินใจอยู่ว่าจะไปหรือไม่ไปเดิมทีนางกำลังตัดสินใจที่จะถอยหลังกลับ ก็ดันคิดได้ว่า ถึงแม่ที่นี่จะเป็นที่ของชายผมขาว แต่ถึงยังไงเขาก็ยังเกรงกลัวเย่แจ๋หยิ่งอยู่คงจะไม่กักขังตัวนางเพื่อต่อรองกับเย่แจ๋หยิ่งหรอกนะ…..สุดท้ายนางก็รวบรวมความกล้าเดินลงไปตามบันได แม้ทางเดินจะสว่างไสวด้วยไฟจากแสงเทียน แต่มันก็ยังคงความมืดสลัวๆอยู่เมื่อเดินมาถึงชั้นล่างสุด นางก็ไม่เห็นผู้ใด มีเพียงลมหายใจแห่งความกลัวที่ปะทะบนใบหน
