้า นางจึงตั้งใบย่องเท้าเบา ๆเดินผ่านมาหลายห้อง ต่างก็ถูกปิดทั้งยังล็อคเอาไว้หมดทั้งใดนั้น！“ครึกครัก……”เสียงที่ราวกับโซ่สั่นก็ดังขึ้นมาจากข้างในห้องห้องหนึ่ง1339
ถึงแม้เสียงนั้นจะไม่ดังมาก แต่นางก็สามารถมั่นใจได้เลยว่านั่นเป็นเสียงของโซ่เหล็ก ด้วยความที่หูของนางรับรู้ได้ไวกว่าคนปกติ ดังนั้นจึงรับรู้ถึงสิ่งจากนั้นนางก็ค่อยๆก้าวไปข้างหน้า แล้วกลิ่นคาวเลือดก็ค่อยๆลอยมาแตะจมูกจากที่ไม่มีก็เริ่มเข้ามา จากที่กลิ่นเบาก็กลายเป็นรุนแรง และพอยิ่งเข้าใกล้มันก็ยิ่งทวีคุณ….เมื่อมาถึงห้องของเจ้าของเรือของเรือแห่งความสิ้นหวัง นางก็ส่องไปยังรูตรงหน้าต่าง เลือดข้นๆจากข้างในก็พุ่งเข้าใส่ตาของนางทันทีกลิ่นคาวเลือดรุนแรงเมื่อสักครู่นี้ออกมาจากที่นี่เพียงแต่ !นางมองเห็นแค่เลือด แต่กลับไม่เห็นคน….ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลานเยาเยาจึงอยากเห็นว่าเลือดพวกนี้ออกมาจากร่างของใครกันแน่ เพราะกลิ่นเลือดมันค่อนข้างพิเศษ ด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ฉุนหนักจนแทบไม่ได้กลิ่นของยาเลยเลือดพิเศษเช่นนี้กลับทำให้รู้สึกถึงความคุ้นเคยบางอย่างนางจึงได้ลองเปิดหน้าต่างดู ถึงได้รู้ว่าหน้าต่างที่ถึงแม้จะถูกปิดเอาไว้แต่กลับไม่ได้ล็อกกลอน นางจึงดึงอย่างเบาๆในที่สุดนางก็ได้เห็นว่าเลือดนั้นมาจากผู้ใด1340
คนคนนั้นมีดวงตาที่หม่นหมอง ดวงตาที่นิ่งสงบแต่แดงกํ่า พร้อมกับใบหน้าซีดเซียวที่ดูอ่อนล้าเขานั่งอยู่บนพื้นพิงกับขอบเตียง พร้อมกับเสื้อผ้าที่เ
