ปื้อนเลือดอยู่แล้ว และมือทั้งสองที่ถูกล่ามโซ่เอาไว้คือเขา！หานแส，ชายหนุ่มที่มีเสน่ห์แห่งความชั่วร้ายเมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นทางหน้าต่าง เขาก็รีบหันหน้าไปทันที สายตาก็ปรากฎแววตาสังหารขึ้นมา พอยิ่งเห็นว่าผู้ที่เข้ามาคือหลานเยาเยา แววตาสังหารก็ไม่ได้เปลี่ยน แต่กลับทวีคูณมากขึ้น“เหตุใดท่านถึงได้มาอยู่ที่นี่？”หลานเยาเยาถามแล้วยังความต้องการที่อยากจะฆ่านางนี่มันเพราะเหตุอะไร？ตัวตนที่ลึกลับของหานแส ครั้งที่เห็นนางรู้สึกว่าเขานั้นเก่งกาจมาก เหตุใดตอนนี้ถึงได้มาอยู่บนเรือแห่งความสิ้นหวังได้?แล้วยังอยู่ในสภาพน่าสลดเช่นนี้อีกใครจะทราบว่าหานแสจะตอบกลับนางอย่างเหนือความคาดหมาย“คำนี้ควรจะเป็นข้าที่ถามเจ้าสิถึงจะถูก”หานแสมองไปยังหลานเยาเยา จากนั้นก็หรี่ตาลงโดยในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธ1341
“อะไร？”คำนี้มันหมายความว่าอะไร？เหมือนว่าพวกเขาจะเพิ่งติดต่อการเพียงครั้งเดียวนี่！ครั้งที่จวนอ๋องเย่ เขายังเป็นคนที่สุภาพเรียบร้อย เหตุใดวันนี้ถึงได้กลายเป็นแบบนี้?ราวกับเป็นศัตรูกันจะต้องมีบางอย่างเข้าใจผิดแน่ๆ“เหอะ！เจ้าไม่รู้จริงๆหรือแสร้งทำเป็นไม่รู้กันแน่？ที่ข้ามีสภาพเช่นวันนี้ไม่ใช่เพราะเจ้าหรือไง？”เมื่อสิ้นเสียง เขาก็หัวเราะเยาะกับตัวเองแล้วหันหน้ากลับไปราวกับว่าแม้แต่คำเดียวก็ไม่อยากคุยกับนาง“ถึงข้าจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้าพูด แต่ว่าสภาพของเจ้าในตอนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้า ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราก็ไม่ใช่ศัตร
