ูต่อกัน ข้าจะทำร้ายเจ้าทำไม?มันไม่ได้มีประโยชน์กับจ้าเลยสักนิด”แล้วคำอธิบายของนางสำหรับหานแสมันไม่ได้สะทกสะท้านเขาเลยหลานเยาเยาทำได้แต่แบมืออย่างหมดหนทางช่างเถิด อธิบายเยอะขนาดนั้นไปทำไม? ยังไงเสียนางมีจิตใต้สำนึกก็พอแล้วหลานเยาเยาที่เข้าไปในห้องแล้ว ก็กำลังคิดจะปีนหน้าต่างออกไป ดันได้ยินเสียงเท้าดังขึ้นมา“ตุ๊บๆๆๆ……”1342
จากไกลก็ใกล้เข้ามา จากนั้นเขาก็หยุดเท้าลงตรงหน้าประตูที่ล็อคไว้อยู่แล้วแต่หน้าต่างกลับถูกเปิดออก จึงรีบใช้กุญแจเปิดประตูดู คนที่ถูกขังไว้อย่างหานแสก็ยังอยู่ ในห้องก็ไม่ได้มีผู้อื่น ใจที่กังวลอยู่ก็ค่อยๆเย็นลงแต่เพื่อกรณีฉุกเฉินเขาจึงเดินเข้าไปตรวจในห้องรอบหนึ่ง“แปลกจริง？”เหตุใดหน้าต่างถึงถูกเปิดไว้？ในตอนที่เขากำลังจะปิดหน้าต่าง ก็ได้ยินเสียง”ครุกครัก “ดังขึ้น จึงรีบหันหน้าไปมองทันทีใบหน้าที่นิ่งสงบของหานแส ก็เปลี่ยนเป็นใบหน้าที่น่ากลัว และเส้นเลือดที่ปุดขึ้นมาราวกับพยายามจะดึงโซ่เหล็กออก แล้วเสียงโซ่ที่ดังไปมาก็ราวกับว่ามันกำลังจะขาดออกจากกันทันใดนั้น สีหน้าของหมุ่นชายชุดเขียวก็เปลี่ยนไป เขารีบบินออกไปจากหน้าต่าง หลังจากปิดประตูและหน้าต่างในห้อง แล้วก็รีบหนีไปคาดว่าคงจะไปตามคนแล้ว….คนที่หลบอยู่ใต้เตียงอย่างหลานเยาเยาเมื่อรู้ว่าหมุ่นชายชุดเขียวจากไปแล้ว ก็ยังไม่ได้รีบร้อนออกมาจากในนั้น แต่กลับค่อยๆชะโงกหน้ามาเพื่อดูการเคลื่อนไหวของหานแสไม่ดูไม่รู้ แต่พอดูแล้วก็ถึงกั
