ใบหน้าของนางจนทำให้รู้สึกถึงความกดดันอย่างหนัก“เจ็ดปีแล้วจะยังไง？”นํ้าเสียงเปร่งออกมาอย่างเฉื่อยชา นํ้าเสียงราวกับพูดว่า1331
‘ต่อให้ให้เวลาท่านอีกเจ็ดปี ก็ยังคงสู้กับข้าไม่ได้เหมือนเดิม’ทันใดนั้นชายผมขาวก็กำหมัดแน่นใช่！เจ็ดปีแล้วจะยังไง？ต่อให้เขาจะไปพยายามฝึกฝนพลังภายในมากเพียงใด เขาก็ไม่มีทางชนะหรอกเหอะ！แต่เขาไม่เคยเป็นคนที่เที่ยงธรรม ในเมื่อต่อสู้อย่างตรงไปตรงมาไม่ชนะเช่นนั้นเขาจึงใช้วิธีการสกปรก ไม่คิดว่าจะยังสู้ไม่ได้อีกงั้นรึ?เพียงช่วงเวลาสั้นๆ จิตใจของเขาได้เปลี่ยนไปเป็นพันๆครั้ง ด้วยยาพิษที่หยั่งรากลึกเข้าไปในใจของเขา…..ดังนั้น！ชายผมขาวจึงลุกขึ้นยืน พร้อมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นอย่างไม่อาจอธิบาย“ใช่สิ！เจ็ดปีแล้วจะเป็นยังไง ？มันไม่สามารถบอกสิ่งใดได้”เขาจัดเสื้อคลุมของตัวเอง ก่อนจะกล่าวต่อ” ยังมีเวลาอีกสองสามวันก่อนที่เรือลำถัดไปจะเทียบท่า หวังว่าพวกท่านจะหลับฝันดี แต่ข้าจะไม่อยู่กับพวกท่านหรอก”หลังจากพูดเสร็จเขาก็สะบัดแขนเสื้อและเดินไปที่ประตู1332
หลานเยาเยาที่เห็นแบบนี้ก็หลบทางให้ พร้อมกับในเวลาก็ระวังมากขึ้นนางกลัวว่าเขาจะไม่เดินตามทาง หากเย่แจ๋หยิ่งไม่ทันระวังตัวแล้วเขาจับนางขึ้นมาจะทำอย่างไร?นางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาหรอกนะแม้ชายผมขาวจะไม่ได้มีการเคลื่อนไหวอื่นใด แต่ในตอนที่เขาเดินผ่านไหล่นางไป เขาก็เพ่งสายตามามองนางอย่างลึกลํ้า ด้วยท่าทางที่อยากจะพูดได้แต่นางก็สังเกตเห็นรอยยิ้มท
