ี่ดูเหมือนจะคลุมเครือของเขาแม่เจ้า！เขาไม่ได้ชอบนางหรอกนะ？ที่จริงนางก็เป็นคนที่เวลาใครเห็นก็หลงรัก เจอดอกไม้ดอกไม้ก็เบิกบานนี่หน่า!“ยังยืนดูสิ่งใดอีก？”เสียงทุ้มตํ่าดังขึ้นข้างหู จนทำให้นางตื่นตกใจ จนเรียกเก็บเรื่องที่กำลังคิดอยู่เอาไว้“เปล่า ไม่ได้ดูอะไร ข้าเพียงแค่คิด……”“ดีที่สุดคือห้ามคิด มิเช่นนั้นหากเจ้าตายไป ข้าคร้านที่จะเก็บศพเจ้า ฮื้ม ! ”เย่แจ๋หยิ่งมองไปยังทิศทางที่หลานเยาเยากำลังมองไปนั่นก็คือทางที่ชายปมเขากำลังเดินจากไป แล้วเขาก็ค่อยๆหรี่ตาลง……1333
——เรือแห่งความสิ้นหวังแล่นอยู่กลางทะเลเป็นเวลาทั้งวันทั้งคืน ถึงแม้เรือแห่งความสิ้นหวังจะใหญ่เทียบเท่ากับเรือที่ใช้ทำสงครามแต่เมื่อลอยอยู่ในทะเล มันก็เหมือนเรือเล็กลำหนึ่ง ที่ยากจะมองเห็นหลังจากเกิดภัยธรรมชาติ ท้องทะเลก็เงียบสงบ ก็เหมือนบนเรือในตอนนี้ที่เงียบสงบจนทำให้รู้สึกไม่สุขใจในยามคํ่าคืน หลานเยาเยานอนลงบนเตียงในใจก็กำลังคิดถึงว่านอกจากนางและเย่แจ๋หยิ่งแล้ว ผู้คนที่อยู่บนเรือใหญ่ที่กำลังจะจมได้รับการช่วยเหลือไม่?ทันใดนั้น !“ฟิ้ว”มีดอันแหลมคมด้ามหนึ่งบินพุ่งมาจากกลางอากาศ ที่พุ่งมายังประตูหน้า แต่ก่อนที่มีดนั้นจะไปปักยังประตูมันก็บินผ่านหน้านางไปโดยตรงดูแล้วผู้จู่โจมไม่ได้หวังจะเอาชีวิตนางเพียงแต่ว่า……หลานเยาเยาหรี่ตาลง พร้อมกับแสงของความอันตรายประกายผ่านเข้ามาเมื่อเห็นว่าบนมีดนั้นมีกระดาษติดอยู่ นางจึงหยิบขึ้นมาดู สีหน้าของ
