คนที่ยืนด้านหลังของเขาคือลุงวัยกลายคนอย่างซาหมั่นเฉิง แล้วยังมีป่ายเม่ยเซิงที่เปลือยอกอยู่ พร้อมทั้งชายหมุ่นชายชุดเขียวที่แววดูมืดครึ้ม และพวกเขาทุกคนต่างก็สวมใส่หน้ากากอยู่เพียงแค่ได้ยินเสียงหลานเยาเยาก็รู้ได้ทันทีเลยว่าชายผมขาวสวมชุดคลุมสีม่วงเข้มคนนั้นเป็นเจ้าของเรือของเรือแห่งคสามสิ้นหวังเพราะเสียงทุ้มตํ่าและเย็นชานั้นฟังแล้วติดหูอย่างมาก“เป็นอย่างไรบ้าง！”เสียงอันเย็นชาดังออกมาจากปากของเย่แจ๋หยิ่ง โดยไม่รับรู้ถึงความดุดันอันใด“เหอะๆๆ……”“คิดไม่ถึงว่าอ๋องเย่แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังเช่นนี้ แล้วยังสงบนิ่งได้ช่างน่าชื่นชมจริงๆ！”แม้ปากของชายผมขาวจะกล่าวชื่นชม แต่ใบหน้ากลับไม่ได้มีท่าทางชื่นชมเลยแม้แต่น้อย เพียงปรากฎสีหน้าที่หยิ่งผยองบนใบหน้าของเขาอย่างเห็นได้ชัด“ข้ามาเพื่อให้ท่านสรรเสริญ”“ท่าน……”ความหยิ่งยโสบนใบหน้าของชายปมขาวจางกายกลายเป็นความโกรธแทนราวกับนึกถึงบางอย่างขึ้นมาเขาก็หัวเราะออกมา1322
“ฮิๆๆ เมื่อได้เห็น ตำนานแห่งสนามรบอย่างอ๋องเย่ผู้ยโสโอหัง ที่ในตอนนี้กำลังเจอกับสถานการณ์ร้ายแรงเช่นนี้ ข้านั้นรู้สึกดีจริงๆ”ชายผมขาวตรงหน้าพูดปราชดออกมา แต่สีหน้าของเย่แจ๋หยิ่งกลับไม่ได้เปลี่ยนไป เพียงแต่กวาดสายตาไปมองยังเรือแห่งความสิ้นหวัง“เหอะ เช่นกันๆ！”และถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ก็ไม่สามารถที่จะหลบหลีกจากภายธรรมชาติอันใหญ่ได้ตัวเรือของเรือแห่งความสิ้นหวังเองก็ถูกฟ้าผ่าไปไม่น้อย ถ
