ึงแม้จะไม่ได้รับความเสียหายอะไรมากนักแต่ดูแล้วก็น่าจะสาหัสใช่น้อย ชายผมขาวที่เห็นเย่แจ๋หยิ่งกำลังกวาดสายตามองไป ก็อดไม่ได้ที่จะกำมือแน่น……“นี่ พวกท่านทั้งสองคงไม่คิดจะยืนคุยกันหรอกนะ？ไม่เหนื่อยหรือ？ข้าว่าเจ้าของเรือน่าจะใจกว้างสักหน่อย เชิญพวกข้าเข้าไปนั่งดื่มชาสักถ้วย แล้วค่อยๆคุยกันเสียดีกว่า？”หลานเยาเยามองดูนํ้าบนดาดฟ้าเรือที่ท่วมเท้าขึ้นมา ก็อยากจะรู้เลยว่าหากไม่สามารถขึ้นเรือแห่งความสิ้นหวังได้ นางจะได้นั่งถังไม้ล่องไปในทะเลเพียงแต่เย่แจ๋หยิ่งกับชายผมขาวไม่แต่พูดจาปราชดปราชันกัน แล้วยังน่าเบื่ออีก ซึ่งมันน่ากังวลแล้ว！นางก็ออกมาจากที่หลบมายังด้านหลังของเย่แจ๋หยิ่งนางที่ปากฎตัวมาในชุดของบุรุษ และท่าทางที่ไม่ธรรมดา ราวกับเทพบุตรผู้สำรวม เพียงครู่เดียวก็ดึงดูดสายตาของคนบนเรือแห่งความสิ้นหวัง1323
แล้วปฏิกิริยาของพวกเขาจากนั้นก็เปลี่ยนไป“ท่านผู้นี้คือ？”ชายผมขาวมองไปยังหลานเยาเยาอย่างสนใจไม่รอให้เย่แจ๋หยิ่งได้ตอบกลับ หลานเยาเยาก็ชิงพูดก่อน“จะถามเรื่องไร้ประโยชน์ไปทำไมกัน? ควรถามสิ่งที่เป็นสาระสำคัญดีกว่า”“อ๋อ？แล้วสิ่งใดคือสิ่งที่มีสาระเล่า？”ในตอนนี้เองแววตาของหลานเยาเยาก็ประกายวาบขึ้นมา นางจึงชะโงกหน้าออกมาจากหลังของเย่แจ๋หยิ่งพลันพูด“บนเรือของท่านมีของกินหรือไม่?”การกินก็คอการเสริมสร้างโภชนาการอาหารเย่แจ๋หยิ่ง“……”ชายผมขาว：“……”…จากนั้นไม่นานหลานเยาเยาก็มองไปยังจานอาหารอันหอมเย้ายวนบน
