โต๊ะใหญ่ นํ้าลายก็ไหลไม่หยุด แล้วสายตาของนางก็หันไปยังเย่แจ๋หยิ่งอย่างไม่ได้ราวกับว่ากำลังถามอีกครั้งว่า : กินได้หรือยัง?1324
แต่เย่แจ๋หยิ่งที่เห็นท่าทางราวกับแมวน้อยของนาง เขาก็หันหน้าหนีทันทีราวกับพูดว่า ‘ข้าไม่รู้จักเจ้า’เมื่อไร้ความช่วยเหลือ แต่มีอาหารวางอยู่ตรงหน้า นางจึงทำได้เพียงหันหน้าไปยังชายผมขาว แล้วพิจารณาสิ่งที่จะพูดอยู่ครู่หนึ่ง“ท่านคงไม่ได้วางยาพิษหรอกนะ？”ใครจะรู้ว่า……ชายผมขาวไม่ได้ตอบคำถามของนางแต่กลับถามกลับแทน“กล้ากินหรือไม่？”“กล้าสิ ข้ามีอะไรที่ไม่กล้าบ้าง？”พูดจบ หลานเยาเยาก็หยิบเข็มเงินออกมา จากนั้นก็ตรวจว่าบนอาหารมิษหรือไม่ โดยไม่สนสายตาของคนที่นั่งตรงข้ามเลยหลังจากตรวจเสร็จเห็นว่าเข็มเงินไม่ได้มีการเปลี่ยนสีแต่อย่างใด นางก็ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ แล้วคีบอาหารให้กับเย่แจ๋หยิ่งกับมือตัวเอง“อาหารจานนี้ดูน่าทาน ท่านลองสักหน่อยสิ”เมื่อพิจารณาจากบทสนทนาก่อนหน้านี้ระหว่างเย่แจ๋หยิ่งและชายผมขาวแล้วทั้งสองคนน่าจะเป็นคู่แข่งกัน และชายผมขาวก็คงเกลียดเย่แจ๋หยิ่งมากและคงจะไม่สามารถทำดีอะไรมากต่อเย่แจ๋หยิ่งดังนั้น！ตอนนี้ต้นขาของเย่แจ๋หยิ่งถูกนางรัดแน่นไว้แล้ว1325
แม้ว่าจะเดาไม่ออกว่าตอนนี้เย่แจ๋หยิ่งหิวหรือไม่ เพียงแค่นางคีบอาหารใส่จานอาหารข้าว เขาก็จะกินมันลงไปโดยไม่แสดงท่าทีใดๆบนโต๊ะมีอาหารอยู่สิบกว่าอย่าง แต่นางทานอาหารไปได้เพียงสามอย่างซํ้าๆอยู่เท่านั้น แต่คนที่นั่งอยู่ตรง
