ข้ามนางอย่างชายผมขาวกลับชิมอาหารทั้งหมดนั้นในรอบเดียวหลานเยาเยาจ้องมองเขากินอย่างไม่กระพริบตา ยิ่งดูยิ่งตกใจ ยิ่งดูม่านตาของนางก็เบิกกว้างยิ่งขึ้น รอจนชายผมขาวชิมอาหารจานสุดท้ายเสร็จ สุดท้ายนางก็ทนไม่ได้“ท่านทนต่อพิษนี่？”ทันทีที่นางพูด เย่แจ๋หยิ่งก็หรี่ตาลงอย่างอดไม่ได้ จากนั้นจึงหันหน้าไปมองนาง ก่อนจะมองไปยังชายผมขาวด้วยท่าทางประหลาดใจ พลันกล่าวราวกับยิ้ม“เหตุใดจึงพูดเช่นนี้？”จากนั้นหลานเยาเยาจึงเชยคางขึ้นอย่างเฉิดฉาย แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ แล้วพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจ“ถ้าข้าทายไม่ผิด นอกจาก….อาหารสามอย่างที่คีบเมื่อกี้ นอกนั้นล้วนมียาพิษหมด”“มียาพิษ？เมื่อกี้เจ้าใช้เข็มเงินจิ้มหมดแล้วมิใช่หรือ？ก็เห็นอยู่ว่าเข็มเงินไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีดำ จะมีพิษได้อย่างไร？”คนที่พูดคือป่ายเม่ยเซิงที่ยืนอยู่ด้านหลังของชายผมขาว1326
ตั้งแต่ที่ได้เห็นหลานเยาเยา สายตาของเขาไม่อยากจะละไปจากนาง แต่ด้วยความที่เขาถูกสายตาอันทรงพลังสะกดเอาไว้ จึงทำให้เขาที่อยากมองหลานเยาเยานั้นรู้สึกกดดันอย่างมากแต่ตอนนี้ดีแล้ว เพียงเขาแค่เอ่ยถาม แล้วยังเป็นการถามแทนเจ้าของเรือเสียด้วย จึงทำให้เขาสามารถมองไปยังหลานเยาเยาได้อย่างเต็มตา“ใครบอกกันเล่าว่าเข็มเงินจะสามารถตรวจได้ชัดเจนว่ามีหรือไม่มีพิษ？”แม้จะกล่าวว่าเข็มเงินจะสามารถพิสูจน์พิษในอาหารได้ แต่เข็มเงินก็ไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น ไม่ใช่ว่ายาพิษทุกชนิดเข็มเงินจะพิสูจน์ออ
