ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว แต่หลานเยาเยากลับรู้สึกว่ามันนานมากราวกับผ่านแล้วหลายศตวรรษตอนนี้ในชั้นล่างสุดของเรือได้ถูกนํ้าท่วมเอาไว้หมดแล้ว และผู้โดยสารบนเรือก็ได้หนีขึ้นมายังชั้นบนสุดของเรือเป็นที่เรียบร้อยแล้วโดยในหลายๆครั้งก็มีคนพยายามจะมายังห้องขับเรือเพื่อที่จะถามความรับผิดชอบจากเจ้าของเรือว่าควรจะทำอย่างไร? พวกเขาจะตายหรือไม่? แต่ก็ถูกองครักษ์ลับกันเอาไว้หลานเยาเยามองดูเจ้าของเรือที่ยังคงหลับไม่ได้สติ พลันหันไปมองเย่แหยิ่งที่ยังคงยืนต้านลมอยู่ เขาเป็นเหมือนกับรูปปั้นนํ้าแข็ง ยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่นางจึงเงยหน้าขึ้นไปดูท้องฟ้าก็มองเห็นกลุ่มเมฆดำที่ค่อยๆสลายไปแล้วจำนวนไม่น้อย พร้อมทั้งเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าก็ค่อยๆอ่อนตัวลงแล้วเช่นกันถึงแม้ว่าดูแล้วภัยจากธรรมชาติจะค่อยๆผ่านไปแล้ว แต่ว่าเรือที่กำลังจะจมนั้นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้คนบนเรือเยอะขนาดนั้น แต่บนเรือกลับมีเรือเล็กเพียงสี่ลำเท่านั้น แล้วในเรือเล็กทุกลำก็บรรจุคนได้มากที่สุดเพียงแค่ห้าถึงหกคนเท่านั้นเท่าที่นับออกมาได้ คนที่จะสามารถนั่งเรือหนีออกไปได้ก็มีเพียงยี่สิบกว่าคนเท่านั้น ส่วนผู้คนที่เหลือก็ทำได้เพียงรอความตายเท่านั้นตอนนี้สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือเรือหลบหนีที่มีเพียงสี่ลำล้วนอยู่ในมือของเย่แจ๋หยิ่ง1307
ดังนั้นความเป็นความตายของคนจำนวนมากขึ้นอยู่กับความคิดของเขารวมถึงนางด้วยในขณะนี้！คน
