ขาต่างก็ว่ายนํ้าได้ บนเรือก็ยังมีอาหารแห้งอยู่จำนวนมาก พวกเขาเพียงแค่ต้องแยกชิ้นส่วนเหลือแล้วก็เกาะขึ้นไป คงไม่มีปัญหาอะไรในการรักษาชีวิตให้รอดในไม่กี่วันเพราะพอถึงเวลา คนที่นั่งเรือเล็กกลับไปก็จะต้องหาทางกลับมาช่วยพวกเขาแน่นอนแต่ว่า！ขนาดนางยังคิดถึงเรื่องนี้ได้ ทำไมเย่แจ๋หยิ่งจะคิดไม่ถึง ？ดังนั้นเขาไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นี่ แต่เขาก็กลับอยู่ นี่มันเป็นเพราะเหตุใดกันแน่？สิ่งนี้จึงทำให้หลานเยาเยาคิดไม่ตก“เพีงแค่คนๆนั้นไม่ตาย เรือลำนั้นจะต้องกลับมาแน่” เย่แจ๋หยิ่งกล่าวออกมาอย่างมีนัยยะ“เรือ？เรือของผู้ใด？เรืออะไรกัน？”เมื่อเห็นท่าทางอันมั่นใจขนาดนี้ของเขา มุมปากของหลานเยาเยาก็ค่อยปรากฎรอยยิ้มออกมา1312
นางรู้อยู่แล้วว่าเขมจะต้องมีหนทางอื่น ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่อยู่ตรงนี้แล้วเพียงแต่ว่าในทะเลอันกว้างใหญ่เช่นนี้ จะมีเรือลำอื่นได้อย่างไรกัน?หรือต่อให้มี ก็คงหลบไม่พ้นจากสายฟ้าฟาดจากกลุ่มเมฆดำเมื่อก่อนหน้านี้หรอก ! นอกจากว่ามันจะใหญ่กว่า…..พอพูดถึงตรงนี้ ดวงตาของหลานเยาเยาก็ถึงกับเบิกกว้างไม่หรอกมั้ง….นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร?เรือที่เย่แจ๋หยิ่งพูดถึงคงจะไม่ใช่เรือแห่งความสิ้นหวังหรอกนะ……และแล้ว นางก็ได้รู้ความจริง“เรือแห่งความสิ้นหวัง！”ในตอนที่เย่แจ๋หยิ่งกล่าวประโยคห้าคำนี้ออกมา ในใจของนํ้าก็เกิดชั้นนํ้าแข็งขึ้นมาทันที ความหนาวทำให้เธอรู้สึกขนลุกขึ้นมา“ท่านมักคุ้นกับเจ้าของเรือของเรือแห่งควา
