บสายตามองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินห่างจากเขาออกมากำลังจะเดินไปยังเรือเล็กลำสุดท้าย ก็ได้ยินเสียงของเด็กสาวคนหนึ่ง“แม่……แม่……แม่ ท่านอยู่ที่ไหน……”1310
ขณะนั้นเอง นางรีบชะงักเท้าทันทีแล้วหันหน้าไปเย่แจ๋หยิ่ง“ยังมีเด็กเหลืออยู่?”“รีบไปดู！”เย่แจ๋หยิ่งลดตาลง ท่าทางเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันใดในไม่ช้า เด็กสาวตัวน้อยที่กำลังร้องไห้ก็ถูกพาตัวมา ทุกคนถึงค่อยได้รู้ว่า แม่ของเด็กน้อยนั้นถูกฟ้าผ่าจนสภาพเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้แล้ว จึงทำให้เด็กน้อยหาแม่ไม่เจอเมื่อมองไปยังเด็กสาวที่หน้าเต็มไปด้วยหยาดนํ้าตา หลานเยาเยาก็ถึงกับถอนหายใจออกมา” เห้อ ช่างเถิด แม้ว่าข้าจะไม่อยากตาย แต่ให้ต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดกับเด็กสาวคนหนึ่ง ข้าทำไม่ได้ ใครใช้ให้ข้าใจดีเกินไปกันนะ！”พูดจบ นางก็นั่งลงกับพื้นโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆหลังจากนั้นไม่นานเรือเล็กทั้งสี่ลำก็พายออกไป สายตาของผู้โดยสารที่เหลืออยู่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ต่างพากันนั่งลงอย่างหมดอาลัย“แล้วจะอยู่ไปทำสิ่งใด？”ร่างของชายหนุ่มรูปงามผอมเพรียวนั่งลงข้างกายของหลานเยาเยาหลานเยาเยาไม่หันไปดูก็รู้ได้เลยว่าคนที่นั่งข้างๆเป็นใคร ดังนั้นนางจึงไม่ตอบแต่ถามกลับแทน1311
“นอกจากรอคอยการช่วยเหลือแล้ว ท่านยังมีวิธีการจะช่วยเหลือตัวเองบ้างหรือไม่?เรือใหญ่ลำนี้ทำมาจากไม้ ต่อให้เรือจมแล้ว ก็ไม่สามารถที่จะจมลงไปถึงก้นบึ้งทะเล มีแต่จะลอยอยู่เหนือนํ้าทะเลเท่านั้นคนที่ยังเหลืออยู่นั้นพวกเ
