ก่อนพอคนเหล่านั้นได้ยินว่าจะเลือกผู้ที่ว่ายนํ้าไม่เป็น จนหลายคนที่กำลังกังวลอยู่สุดท้ายก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาแต่ก็มีบางคนที่หน้าเริ่มซีดเปือกขึ้นเรื่อยๆ…..ด้วยเหตุของความละโมบกลัวความตาย จนบางคนถึงกับแสร้งทำเป็นว่าว่ายนํ้าไม่เป็น แต่กลับถูกจับโยนลงทะเลไปโดยไม่ให้ขึ้นเรือ รอจนเกือบจะจมนํ้าตายถึงค่อยดึงกลับขึ้นมาบนเรือ1309
หลังจากรู้ถึงความร้ายกาจนี้แล้ว ผู้คนก็มองไปยังเย่แจ๋หยิ่งที่ไม่พูดจาใดๆ สีหน้าเยือกเย็น และแววตาที่ดูลึกลํ้านั้น โดยที่ไม่มีผู้ใดกล้าที่จะแสร้งทำเป็นว่ายนํ้าไม่ได้อีกเลยด้วยความรวดเร็ว เรือเล็กสามลำก็มีคนนั่งเต็มแล้ว โดยที่ในแต่ละลำจะมีองครักษ์ลับเฝ้าดูแลอยู่ ในตอนนี้ก็เหลือเพียงเรือเล็กลำสุดท้ายแล้วสายตาของผู้คนที่เหลือก็จ้องมองไปยังเรือลำนั้นอย่างจดจ่อและก็มีสิ่งที่ทำให้หลานเยาเยาประหลาดใจก็คือ เรือเล็กลำที่เหลือนั้นเย่แจ๋หยิ่งกลับไม่ได้ให้คนของเขาขึ้นไปและไม่ได้เหล่าสตรีขึ้นไปนั่ง แต่ให้คนที่ได้รับบาดเจ็บขึ้นไปยังเรือเล็กแทน จนในที่สุดเรือก็ถูกอัดจนเต็มเหลือเพียงที่นั่งสุดท้ายในที่สุดเย่แจ๋หยิ่งก็เดินมายังข้างกายของหลานเยาเยา พร้อมพูดด้วยเสียงเรียบเฉย” ไปสิ !”“แล้วท่านหล่ะ？” หลานเยาเยารู้สึกลังเลใครจะรู้ว่า จู่ๆเย่แจ๋หยิ่งจะโน้มตัวลงมาแล้วกล่าวด้วยเสียงเบาๆและทุ้มตํ่า” ทำไม ทิ้งข้าไม่ลงหรือไงกัน? อยากจะไปตายกับข้างั้นหรือ? ”“ท่านคิดเยอะเกินไปแล้ว！”หลานเยาเยาเหลือ
