ก็ได้!เป็นนางเองที่มีความคิดจิตใจคับแคบ“เอาอย่างนี้ ท่านปล่อยข้าเสียก่อน ข้าเกรงว่าเช่นนี้จะมีผลต่อการบังคับเรือของท่าน ”มือข้างหนึ่งของเย่แจ๋หยิ่งโอบนางเอาไว้ จึงทำได้เพียงใช้มือข้างเดียวในการบังคับพังงาเรือไปด้วย ดังนั้น เพื่อสิ่งที่ดีกว่า นางจึงต้องกล่าวแนะขึ้นมาใครจะรู้ว่า……” หลานเยาเยา นี่เจ้าคิดว่าอยากกอดข้าก็กอด ไม่อยากกอดก็ผลักไสเช่นนั้นหรือ? ”หลังจากที่เย่แจ๋หยิ่งเหลือบไปมองนางด้วยสายตาที่เย็นชาครู่หนึ่ง ก็ไม่หันมามองนางอีกเลยแต่ว่าคำพูดของเขากลับทำให้หลานเยาเยารู้สึกถึงความผิดปกตินี่มันเกิดเรื่องอันใดกันแน่ ? คงมิใช่กำลังโกรธอยู่หรอกนะ ?ก็ได้！ตัวเองจากไปโดยมิได้บอกกล่าวสิ่งใด ถึงแม้จะทิ้งจดหมายเอาไว้ แต่ก็ยังทำให้รู้สึกรำคาญใจ1299
แถมยังเป็นนางที่เข้าไปกอดเขาก่อน ถึงแม้นางจะไม่รู้ว่าตัวเองจู่ๆเกิดเป็นประสาทอะไรขึ้นมา แต่ว่าในเมื่อกอดแล้วก็คือกอดแล้ว“ไม่ใช่ ไม่ใช่”หมดหนทางแล้ว เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่เหมาะแก่การโต้เถียง อีกทั้งยังตัวเองยังตกอยู่ในความอยุติธรรม ด้วยเหตุนี้หลานเยาเยาจึงทำได้เพียงปล่อยให้เย่แจ๋หยิ่งกอดนางเอาไว้ ได้เพียงต้อนรับกับวันหายนะและการสิ้นสุดของชีวิตเรือใหญ่หักคันเร่ง จนความเร็วค่อยๆช้าลงไปไม่น้อย แต่อย่างไรก็ตามความสามารถในการบังคับเรือของเย่แจ๋หยิ่งทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวไม่น้อยท่าทางกล้าหาญอันหยิ่งยโส แววตาดำลึก และท่าทางอันนิ่งสงบ….ทำให้ร้
