ยังมีฟ้าแลบฟ้าผ่าหนาแน่นอีก เมฆดำก็ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ คิดจะกระโดดหนีออกไป….ยังยากกว่าปีนขึ้นไปบนสวรรค์เสียอีกแต่ว่า！ส่วนใหญ่ในเรือสมัยใหม่มักจะมีเรือกู้ชีพเอาไว้เผื่อเกิดเหตุสุดวิสัย ไม่รู้ว่าในเรือลำใหญ่เช่นนี้จะมีเรือเล็กเรือพายพวกนี้บ้างหรือเปล่า ในกรณีเช่นนี้?หลานเยาเยาที่กำลังคิดอยู่ ก็ได้ยินเสียงทุ้มตํ่าของเย่แจ๋หยิ่งดังแทรกขึ้นมา“ได้มีการเก็บเรือลำเล็กสี่ลำไว้บนเรือ แต่อย่าให้ผู้ใดรู้เป็นอันขาด”“รับทราบ！”หลังจากที่ได้รับคำสั่ง องครักษ์ลับก็รีบจากไป1304
เย่แจ๋หยิ่งก็หันหน้ากลับมา พลางมองไปยังหลานเยาเยาด้วยแววตาที่ลึกลํ้าเมื่อเห็นสีหน้าที่ซับซ้อนของนาง ริมฝีปากบางๆของเขาก็ขยับ“สายตาเช่นนั้นของเจ้ากำลังคิดว่าข้ากำลังเห็นแก่ตัวเยี่ยงนั้นรึ？”“เปล่า ข้าเพียงคิดว่าท่านนั้นช่างมองการณ์ไกลเท่านั้น！”หลานเยาเยาคาดไม่ถึงเลยว่าเย่แจ๋หยิ่งจะรู้ถึงจำนวนเรือเล็กบนเรือลำใหญ่นี้ได้อย่างชัดเจนขนาดนี้ และสถานการณ์จากธรรมชาติรุนแรงเช่นนี้ที่ยากจะเจอในรอบร้อยปี“มองการณ์ไกล？เหอะ ไม่ว่าจะเป็นจะอยู่ในสนามรบหรือท้องพระโรง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อยเพียงใด ก็ต้องคิดให้รอบคอบมิเช่นนั้นหากไม่ระวังก็จะตายโดยไร้ที่ฝัง”“ข้าหล่ะ？”ทันใดนั้นหลานเยาเยาก็เอ่ยถามขึ้นมา“อะไร？”เย่แจ๋หยิ่งรู้สึกงุนงงเล็กน้อย“ในขณะที่ท่านครุ่นคิดถึงปัญหาเล็กน้อยทั้งหมดนั้น เคยคิดถึงเรื่องข้าบ้างหรือไม่？”“เจ้าไม่นับว่าเป็น……เ
