เขา“ท่านมาอยู่บนเรือนี้ได้อย่างไรกัน？”ไม่ใช่ว่าเย่แจ๋หยิ่งตามนางมาตลอดหรอกนะ ? แล้วไหนจะเหล่าองครักษ์ลับจำนวนมากขนาดนี้ ไม่เหมือนกับเย่แจ๋หยิ่งที่พอรู้ว่านางหนีออกมาแล้วสั่งให้คนมาจับตัวนางกลับไปแต่กลับเหมือนว่าเขามีเรื่องที่สำคัญต้องไปจัดการมากกว่า ไม่รู้ว่าขึ้นมาบนเรือใหญ่ลำนี้ได้อย่างไรในสายตาของนาง มองเห็นเย่แจ๋หยิ่งอย่างสลัว ดวงตาแหลมคมที่จ้องมายังเธอ พร้อมกับมุมปากที่ยกขึ้นรอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความแตกต่างอันใดกับรอยยิ้มปกติของเขามากนัก แต่กลับทำให้หลานเยาเยารู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย“เจ้านาย เรือกำลังจมนํ้าแล้ว”ในช่วงเวลาที่น่าอึดอัด ก็มีองครักษ์ลับนายหนึ่งวิ่งเข้ามา แต่พอมองเห็นพวกเราอยู่ใกล้กันขนาดนั้น องครักษ์ลับก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงงันตอนนี้เขาควรจะหลีกออกไปหรือไม่ ? หรือว่าออกหลีกไป? หรือว่าหลีกออกไป1303
เมื่อได้ยิน！หลานเยาเยาและเย่แจ๋หยิ่งก็หันหน้ามายังองครักษ์พร้อมกัน จากนั้นทั้งสองก็ถอยแบ่งระยะห่างกันอย่างเห็นได้ชัด“จะจมเมื่อไหร่？”เสียงของเย่แจ๋หยิ่งเรียบนิ่งเป็นอย่างมาก แต่หลานเยาเยากัลับรู้สึกราวกับว่าเขาได้คิดวิธีเอาไว้แล้ว“ เรียนเจ้านาย ทางฝั่งซ้ายและฝั่งขวาของเรือ แต่ว่ารอยแตกไม่ได้ใหญ่มากนัก คาดว่าสองชั่วยามเรือจะจมอย่างสมบูรณ์ ”สองชั่วยามก็คือสี่ชั่วโมง ถึงแม้ว่าสี่ชั่วโมงนับว่าเป็นเวลาที่นาน แต่จุดนี้ห่างจากชายฝั่งจนเกินไป จะให้ว่ายนํ้าก็คงทำไม่ได้ แล้วตรงนี้
