ผืนนํ้าในยามคํ่าคืน คลื่นความไม่สงบพลิ้วไหวภายใต้ลมแรง และเรือลำใหญ่ที่จ้างโดยหลานเยาเยา ก็ดูมีขนาดเล็กมากในแม่นํ้ากว้างเช่นกันแต่!แม้ว่าผืนนํ้าจะไม่สงบมากเท่าไร แต่ก็ไม่มีผลกระทบกับด้านในเรือลำใหญ่มากนักหลานเยาเยานั่งอยู่บนเตียงในห้องโดยสาร มองไปที่ถ้วยนํ้าชาที่แกว่งไปมาเล็กน้อยบนโต๊ะ อดไม่ได้ที่จะหันหน้าไปที่หน้าต่างเรือ ปากขยับเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่กลับถอนหายใจเฮ้อ!ดูเหมือนว่าคลื่นลมจะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆถ้ารู้จะเป็นเช่นนี้ก็คงหาคนที่รู้ปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ดูสภาพอากาศเป็นมาแล้ว ยิ่งคลื่นพายุใหญ่มากเท่าไหร่ ความปลอดภัยก็ยิ่งลดลงเท่านั้น นางเป็นคนที่หวงแหนชีวิตมากณ ขณะนี้!มีเสียงดังโวยวายมาจากนอกห้องโดยสาร หนึ่งในหมู่พวกเขานั้นเสียงของฮัวหยู่อันดังเป็นพิเศษ แต่ไม่รู้ว่านางทะเลาะกับผู้ใดอยู่ผ่านไปไม่นาน หลานเยาเยาก็ได้ยินเสียงเท้าเดินมาทางนางดัง “ต๊อกแต๊กๆ”ขึ้น1277
ก่อนที่คนจะเข้าใกล้ประตู เสียงเข้มของฮัวหยู่อันก็ดังเข้ามาในหูของนาง“น่าโมโหจริงๆ เลย คุยกันไว้แล้วว่าจะเหมาเรือทั้งลำ จู่ๆ ตอนนี้ก็มีคนมากมายขนาดนั้นแอบเข้ามา คุณหนู ท่านไปดู ชั้นล่างสุดของเรือลำนี้ยังมีผู้โดยสารอีกเยอะมาก ท่านไปบอกให้เจ้าของเรือลำนี้ไล่พวกเขาไปให้หมด”ทันทีที่เสียงด่าฉอดๆ ของฮัวหยู่อันเงียบลง นางก็ก้าวเข้ามาแล้วหลานเยาเยาไม่สนใจ เพียงแค่พูดอย่างเฉยเมย:“ไล่คนเหล่านั้นไปที่ไหนได้？ลงแม่นํ้าเหรอ
