ิด แล้วก็ส่งมอบหีบให้หลานเยาเยารับหีบด้วยใบหน้าเย็นชา โบกมือทันที ให้ฮัวหยู่อันส่งเจ้าของเรือทันทีคนเพิ่งเดินออกจากห้อง ใบหน้าที่เย็นชาของหลานเยาเยาก็ทรุดฮวบเปลี่ยนเป็นยิ้มทันที สุดท้ายก็เปิดหีบเมื่อเห็นตั๋วเงินสองร้อยตำลึงนอนแนบนิ่งอยู่ข้างใน นางยิ้ม!ผ่านสองวันติด เรือลำใหญ่เทียบท่าชั่วคราวสองครั้งเนื่องจากลมและคลื่น ทำให้หลานเยาเยาตื่นตระหนก โชคดีที่ลมมีเป็นบางเวลา และไม่มีการเกิดคลื่นลมแรงอาหารเย็น ตกกลางคืนหลานเยาเยาเหยียดตัวบิดขี้เกียจอย่างสบายๆ จากนั้นตัดสินใจเดินเล่นไปบนดาดฟ้าเดินไปตามทางเดินที่มีแสงสลัว ไม่มีใครเลย ได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวในหูทันใดนั้น!“โอ๊ย……”นางเจ็บที่ข้อเท้า ร่างเอนตัวลงล้มลงไป โชคดีที่นางตาไวมือไว จับกำแพงเรือไว้ทันเวลา จึงรอดจากการล้มลงอะไรกันเนี้ย!1281
ทางเรียบยังสามารถทำให้เป็นตะคิวได้ เสียชื่อนางจริงๆ เลยยังดีที่เจ็บเพียงครู่เดียวก็หาย ไม่ต้องเดินเหมือนคนพิการทันทีที่ยืนขึ้น หลานเยาเยาเย็นวาบไปทั้งตัว หันกลับมาในทันทีแต่กลับพบว่าไม่มีใครอยู่ข้างหลัง……เอ๊ะ？จะไม่มีใครได้ยังไง?เมื่อกี้รู้สึกได้ชัดว่ามีดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมองนาง ความรู้สึกนี้ไม่มีผิดพลาดแน่โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่นางขาแพลง ความรู้สึกของการถูกจับจ้องนั้นชัดเจนมากเป็นพิเศษและแล้ว นางหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ไปถึงตรงมุมอย่างรวดเร็วเงาดำที่สะท้อนในดวงตาสว่างวาบและหายไปจากสายตา นางเหลือบมอ
