อนเรือยังใหญ่ขนาดนี้ สามารถซ่อนคนได้สี่ห้าสิบคน คิดเช่นนี้ จู่ๆ เจ้าของเรือจะต้องสูญเสียเหรียญเงินหลายร้อยตำลึง เขาจะยินยอมหรือ?”ยอมก็โง่แล้วสิ！ถ้าเป็นนาง นางไม่ทำแน่1279
“จะไม่ยอมได้อย่างไร? เก็บผู้โดยสารเรือทุกคนอย่างน้อยที่สุดก็ไม่ตํ่ากว่าห้าเหรียญตำลึง ข้าเก็บค่าขึ้นเรือของพวกเขาเพียงแค่คนละห้าตำลึงเท่านั้น เงินที่เหลือก็ยังเป็นกำไรของเจ้าของเรืออย่างไรก็ตาม ข้าเป็นผู้จ้างเหมาเรือของเขา เดิมเขาควรจะได้รับเพียงแต่ส่วนที่ข้าจ้างเหมาเรือของเขาเท่านั้น ตอนนี้ได้เพิ่มขึ้นไปอีกไม่ใช่หรือ?”เป็นเช่นนี้ ดีกับทุกคนตนเองได้เหรียญเงินกลับคืนมาไม่น้อย ผู้โดยสารเรือคนอื่นๆ ไม่ต้องลงเรือเจ้าของเรือก็ได้กำไร เพียงแค่ได้กำไรน้อยกว่าปกติเล็กน้อยเท่านั้นเอง“พูดมีเหตุผลมาก! แต่รู้สึกว่าจู่ๆ คุณหนูก็ทำเงินได้มาเยอะมาก……เหรียญเงินที่เป็นลาภปาก”ทันใดนั้น!ฮัวหยู่อันตบหัวของตนเอง ท่าทางเข้าใจขึ้นมาโดยฉับพลันเดิมนางคิดว่าตนเองรู้ดีเกี่ยวกับเรื่องของธุรกิจ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลานเยาเยา ต่างกันราวกับฟ้ากับดินจริงๆ“คุณหนู น่าเสียดายมากที่ท่านไม่ไปเป็นผู้แสวงหาผลประโยชน์”ยังพูดไม่จบ ฮัวหยู่อันก็วิ่งหนีไป ราวกับว่ากลัวว่าหลานเยาเยาจะกินนางหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงฮัวหยู่อันมาพร้อมกับเจ้าของเรือด้วยใบหน้าร่าเริง เจ้าของเรือหีบไว้ในมือ ไม่จำเป็นต้องพูดก็รู้ว่าใส่อะไร1280
หลังจากเจ้าของเรือขอโทษด้วยใบหน้าสำนึกผ
