ะตายหรือไง!ยังหน้าไม่อายขอผลประโยชน์ น่าโมโหจริงๆ“หรือว่า ข้ายอมให้เจ้า เจ้าก็จะอยู่กับข้า?”“ทำไมถึงไม่……”“มาเล่นอีกตาเถิด!”ฮะ?ไม่ใช่แล้ว!1262
เมื่อหลานเยาเยาดึงสติกลับมาได้ เย่แจ๋หยิ่งก็จัดบรรจุชิ้นหมากรุกใหม่อย่างรวดเร็วบางทีอาจเป็นเพราะแพ้ได้ดูแย่เกินไป นางอยากเอาชนะสักตาจริงๆ ดังนั้นจึงจำต้องวางหมากรุกอีกครั้งหึหึ คิดว่าจะวางแผนให้นางหลงกลได้งั้นหรือ?เมื่อรอถึงเวลาที่ชนะตามที่คาดการณ์ไว้ล่วงหน้า แค่นางไม่วางหมากตัวสุดท้ายลง แล้วลุกขึ้นจากไปถึงตอนนั้น เย่แจ๋หยิ่งก็ทำได้เพียงแพ้อย่างพูดไม่ออกใครจะรู้…..นางเพิ่งวางหมากขาวไปตัวหนึ่ง เย่แจ๋หยิ่งก็ได้วางหมากในมือของเขาลงแล้วกล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง:“ตอนนี้เจ้าได้ครอบครองเวลาสถานที่และคนแล้ว ข้าแพ้แล้ว”พูดจบ ลุกขึ้นและจับแขนหลานเยาเยาทันที ตรงไปที่ศาลาใน“นี่นี่……ไม่……”หลานเยาเยาแทบกระอักเลือดออกมา เกิดความโกรธเกรี้ยวในดวงตา รออยู่ลับหลังเย่แจ๋หยิ่งอย่างดุเดือดอยู่ตลอดเวลา ราวกับจะจ้องเขาให้เป็นรูโหว่หลายๆรูกระทั่งทั้งสองนอนอยู่บนเตียง ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ความโกรธที่เอ่อล้นในดวงตาของหลานเยาเยายังคงไม่หยุด“โกรธอยู่หรือ?”1263
เย่แจ๋หยิ่งหันไปด้านข้างมองนาง มีรอยยิ้มที่น่าหลงใหลในดวงตา“หึ!”นางหึเสียงเบา ไม่สนใจเขาเลยรู้ว่านางโกรธยังจะถาม เขาคิดอะไรอยู่กันแน่?“เยาเยา กระบวนการไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือผลลัพธ์ อย่างไรก็ตามไม่ว่าอย่างไร หมาก
