รุกนั้นสุดท้ายแล้วก็เป็นเจ้าที่ชนะข้าแค่ต้องการให้เจ้าอยู่ กลัวว่าเจ้าจะเปลี่ยนใจกลางคัน จึงทำเช่นนี้”เย่แจ๋หยิ่งไม่เคยพยายามเล้าโลมใครจริงๆ ดังนั้น คิดอย่างไร เขาก็พูดออกมาอย่างงั้นเช่นนี้ก็ไม่น่าจะโกรธอีกต่อไปแล้วมั้ง?“เปลี่ยนใจ? ข้าเป็นคนแบบนั้นหรือ?” หลานเยาเยาพูดกับตัวเองเสียงเบา“ไม่ใช่หรือ?”“ไม่ใช่!”“แล้วเหตุใดเจ้าต้องโกรธ?”“……”เอ่อ!ก็คือการทำความดีต้องใช้เวลา แต่การทำชั่วนั้นใช้เวลาน้อยไม่ใช่หรือ?1264
ทันใดนั้นหลานเยาเยาก็กลั้นใจเลือดเดิมเอาไว้ ไม่สามารถอาเจียนออกมาได้ทำได้เพียงอดกลั้นเอาไว้ อดกลั้นจนหน้าแดงกํ่า“พรุ่งนี้ทำอาหารที่เจ้าชอบให้กินเต็มโต๊ะเป็นการไถ่โทษ?”เมื่อได้ยินเรื่องกิน เปลวไฟที่ลุกโชนในใจฉันก็ดับลงทันทีหลานเยาเยาจ้องมองเขา ใบหน้ายังคงมีอาการโกรธอยู่ จากนั้นไอเบาๆ: “สองโต๊ะ”“ตกลง!”เป็นไปตามที่คาดไว้ ติดกินงอมแงมและแล้ว เย่แจ๋หยิ่งมองนางอย่างหมดหนทาง เอื้อมมือจับนางไว้ในอ้อมแขนของตนเองหลานเยาเยาที่ตกตะลึงกับการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันนี้ รีบจับคอเสื้อตนเองแน่น กล่าวอย่างเย็นชา: “ข้ายังโกรธอยู่!”“เพิ่มอีกโต๊ะหนึ่ง” เย่แจ๋หยิ่งเอาคางพิงไว้บนหัวของหลานเยาเยา มือทั้งสองกอดนางแน่น “สบายใจได้ วันนี้จะไม่ทำกับเจ้าอีก กอดเจ้าเอาไว้ ข้าจะนอนหลับอย่างสงบ!”“เจ้ากอดแน่นอีกหน่อยก็ได้” หลานเยาเยาโพล่งยิ้มสดใสทันทีทั้งหมดนี้เพื่อประโยชน์ในการกินทั้งนั้น!คํ่าคืนนี้ ทั้งสองหลับ
