ังอะไร……คิดถึงจุดนี้ หลานเยาเยายิ้มอย่างไม่แยแส ดึงมือกลับไป จากนั้นจากไปอย่างเงียบๆหลานเยาเยาเพิ่งไปเย่แจ๋หยิ่งที่เดิมกำลังนอนอยู่ก็ลืมตาขึ้นอย่างเย็นชา มองห้องที่ว่างเปล่าดวงตาประกายร่องรอยความผิดหวังยังไงนางก็ไปอยู่ดี……เย่แจ๋หยิ่งจุดเทียน เดินมาที่โต๊ะ ดูจดหมายที่หลานเยาเยาทิ้งไว้ หลับตาลงอย่างอดไม่ได้เสียง “ฉึบ” จดหมายนั่นถูกแบ่งออกจากหนึ่งเป็นสอง……“ทหาร!”“เจ้านาย”ในอากาศมีความเคลื่อนไหว องครักษ์ลับที่แต่งกายด้วยเครื่องแต่งกายที่แข็งแกร่งหลายคน คุกเข่าบนเข่าข้างหนึ่ง คำนับไปยังเย่แจ๋หยิ่ง“มีข่าวจากจื่อเฟิงหรือไม่?”1267
นํ้าเสียงที่เย็นชา แม้ว่าจะยังคงไพเราะน่าดึงดูด แต่ไม่ได้โมโหน่าเกรงขามทำให้องครักษ์ลับไม่กล้าหายใจเสียงดัง“รายงานเจ้านาย ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ!”“อืม!” หลังจากเย่แจ๋หยิ่งลืมตาขึ้น สายตาจ้องไปที่จดหมายที่ถูกเขาฉีกจากหนึ่งเป็นสอง “โม่เหลียงเฉินล่ะ?”“คุณชายเหลียงเฉินรออยู่ข้างนอกเป็นเวลานานแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อตอนพลบคํ่าคุณชายเหลียงเฉินก็มาแล้ว เมื่อรอก็รอจนถึงดึกดื่นดูเขารออยู่ที่ศาลาเย็น ถูมือไปมาไม่หยุด ที่ปากไม่รู้ว่าพึมพำอะไรอยู่ คาดว่าในยามคํ่าคืนอากาศเย็นกว่าปกติ เขากำลังสวดมนต์คลายหนาวมั้ง!“ไปเถิด!”เย่แจ๋หยิ่งที่เดิมอยากจะถือจดหมายที่ฉีกขาดกำไว้ในมือ ทำให้เป็นขี้เถ้าด้วยกำลังภายใน หลังจากกวาดสายตาไปยังเหล่าองครักษ์ลับที่ไม่กล้าสบตาเขา แล้วนำจดหมายที่ฉีกละเอียดใส่ไว้ใ
